topophilia

  • 186
  • 1
  • 0
  • 0
  • 3 hafta önce

yalnızlığın anlaşıldığı anlar

genelde hava karardığında başlayan anlardır. sessizlikten olsa gerek..

çalışma odamın bir duvarı apartman boşluğuna komşu. o boşlukta tam olarak asansörün motorunun konumlandığı yer. apartman 4 katlı ve her katta bir daire olduğu için neyse ki asansör çok kullanılmaz ve motoru rahatsızlık vermez. zaten ben ve bir alt katımda oturan komşumla iki bekar erkek olarak evi otel gibi kullanan tipleriz. aşağı yukarı ikimizin de geliş saatleri aynı oluyor. alttaki iki katta ise aileler oturuyor ve yine onların da yaşam tarzları birbirlerine benziyor. yani ilk iki katın asansör kullanımı genel olarak 7-8 saatleri, son iki dairenin ise 10-11 saatleridir. bu, uzun süreçte gözlemlediğim asansör motor sesine bağlı olarak oluşturduğum bir denklem.

ancak elbette arada istisnalar olmuyor değil. he işte o lanet istisnalar bazen insanın kendi hayatında uzun bir yürüyüşe çıkmasına neden olabiliyor. bazı akşamlar genel olarak apartman ahalisinin asansör saatleri dışında asansörün motor sesini duyuyorum. bir gün yine çalışma odasında ben ve tezim ileri derecede samimi haldeyken asansör sesinin gelmesi ile nereden geldiği belirsiz bir his tam karnımın ortasına oturdu. acaba bu saatte kime geldiler? şuan herkes evde olmalı ve gecenin bu saatinde acaba kime geldi bu kişi? tüm nöronlarım bir anda bu sorgulamaları yapıyorken içimden bir başka soru: laynnn acaba o mu??

işte o anda asansörün motorunun uzun bir süre çalışmasını istiyorsunuz. her zaman sizi rahatsız eden sesin bu sefer gecenin sessizliğinde uzun uzun gelmesini istiyorsunuz. eğer 5 saniye çalışıyorsa 1. kata gelmiştir, 10 saniye 2. kat vs... hiçbir zaman gecenin o saatinde asansörüm 20 saniye çalışmadı. çalıştığında ya ben içindeydim ya da çiğ köfteci ömer usta.

devamını okuyayım »
20.01.2016 13:32