venera

  • delikanlı (448)
  • 845
  • 69
  • 24
  • 0
  • dün

aşk acısı çekenlere tavsiyeler

3 yaşındaki yeğenimle avm de volta atarken, bir oyun parkının yanından geçtik. yeğenim oynamak istedi. işimiz olduğu için duramadık, zaten onu daha büyük bir parka götürmek amacındaydım. yeğenim başladı ağlamaya, "oyun parrrrkııaaaah oyun parrkkına gitçaammm" diye kendini paralıyor afacan. nasıl içli içli ağlıyor ama. "bak seni daha büyüğüne götürüyorum" diyorum bana mısın demiyor.
o an anladım ki ardında bıraktığı ve oynayıp bokunu çıkaramadığı o göt içi kadar oyun parkı kafasında öyle büyüdü ki, bir kez gidip dolanmadan, hemen sıkıldığını gözleriyle görmeden, asla kafasından çıkarmayacak. tamam dedim yürü gidiyoruz o minnak yere. kendin gör, kendin sıkıl.
oyun parkında bir iki öteye beriye koştu eh bitti tabi park. kıçın tek lobu kadar yer. sonra bana baktı, "daha büyüke gitças mi" diyor şapşik. hani burası hayatının anlamı, kavuşman gereken yegane yerdi? kendini paraladın? öyle değilmiş di mi.

o çocuk neyse biz de oyuz. insanlar kendilerini istemeyen/terk eden sevgilileri, belki de vakitsiz biten ilişkileri sanıyorlar ki büyük aşk, kendilerine iyi gelecek olan tek sevgi. bunun acısını, kederini taşıyorlar. halbuki bir kez daha geri dönüp, o ilişkiyi aynı şartlarla bir daha dolaşabilse, onun küçücük bir park olduğunu ve artık oynayacak başka alanlara ihtiyacı olduğunu anlayacak. her şey bu denli illüzyon ve üç yaşında neysek otuzüç de aynı.

devamını okuyayım »