xaerocide

  • 1210
  • 325
  • 106
  • 4
  • bugün

intihar mektubu

“hayatımda sadece 13 yaşına kadar mutluydum onun da sebebi çocukluk ve cahil olmamdı. şimdi ise ultra über entelektüel değilim sadece koca bir hiçim. 7.5 milyar toz tanesinin içindeki en değersiziyim.

ben çok acı çektim insanlar tarafından. özellikle doktorlar, hemşireler, fizik tedaviciler, öğretmenler tarafından.
doktor ve hemşireler yüzünden hasta ve kusurlu doğdum. çocukluğum fizik tedavi ve üniversite hastanelerinde çürüdü.
o yaştaki akranlarım bana hep duygusal şiddet, dışlama, alay ettiler benimle. sınıf öğretmenim bile yaptı bunu bana. hiçbir öğretmen ya da yaşıtım yanımda olmadı. yaralarıma tuz bastılar hep.
annem ve ailesi ise bana hep duygu sömürüsü, kötüleme yaşattı. sevgi vermedi hiç.
ben büyüdükçe acılarım da büyüdü hep. bullying, duygusal fiziksel şiddet beni hiç bırakmadı. hep daha kötüsü oldu.
hayatım boyunca okullardan ve insanlardan, dışardaki yaşamdan ve hayatımdan nefret ettim.

liseyi zor bitirdim ilk gittiğim sene yaşadıklarımdan dolayı bunalım ve depresyona yakalandığımdan sınıfta kaldım. liseyi tekrar okurken taciz olayı yaşadım. onu yaşadıktan sonra işten depresyonum ağırlaştı ve beynimin üstüne kara bulutlar iyice toplandı. evden kovulduğumu hatırlıyorum bir de o sene.. her neyse, demiştim ya ailemden sevgi ilgi hiç görmedim diye. onların göstermediği sevgiyi diğer insanlarda aramaya çalıştım ama bunun sonuçları daha yıkıcı ve acıtıcı oldu beni tüketti ve çaresiz hissetmeme neden oldu. kalbime o yabancı insanların dikenleri battı sanırsam hayatımda yaptığım en büyük hata budur.. ailenin göstermediği şeyi başka insanlarda aramak..

ama artık aramayacağım neden? çünkü artık yaşamayacağım. bu ait olmadığım dünyadan kurtulup toprak anneye ve mezar çiçeklerine kavuşacağım.”

benim de mektubum bu yazdığım gibi olurdu büyük ihtimal. mektuba bak acıdan geçilmiyor. .
kusura bakmayın ama hayatımı s*keyim.

devamını okuyayım »