yhntgbujm

  • 59
  • 7
  • 0
  • 0
  • geçen ay

kedi sahibi olmak

bu kalıbı sevmiyorum baştan söyleyim.yani kediye sahip olma lafını.çünkü o bizim kızımız, evladımız,arkadaşımız, herşeyimiz

mükemmel bir şey efendim. mükemmel.

evimize geldiği tarihin üzerinden 2.5 ay geçti.artık o bizden biri.evin beşinci üyesi.

6 nisan'da kardeşim mesaj attı."abi bir yavru kedi buldum kimse sahip çıkmadı, çok üşüyor ne yapayım "diye.kardeşimle hep konuşurduk bir hayvan besleyelim diye. hatta o tarihten 1 ay önce falan hamster alalım dedik ama sonra vazgeçtik.neyse efendim ben de" getir eve sokaktan kurtaralım önce sonra düşünürüz ne yapacağımızı" dedim. dedim de acaba evdekiler ne diyecekti onu düşünmeye başladım.annem kesin çıldıracak diye düşünürken babam daha baskın çıktı ve o çıldırdı.kardeşimle kedicik eve gelene kadar bir şey söylemedik kapıda birden görünce olanlar oldu.ağzımıza lafı tıktılar.yok efendim niye getirdin bunu da siz de onunla sokağa gidin de vs vs. baba dedik bi sakin olun 1-2 gün evde misafir edeceğiz sonra bir çaresine bakarız.zar zor tepkileri biraz azalttık bunları söyleyince.

kardeşimle bu minik kediyi(sonradan en fazla 1 aylık olduğunu öğrendik) odaya götürdük. o kadar küçük ki tabaktan falan bir şey yiyip içmesi mümkün değil. şırıngayla süt verelim dedik. sabah artık bakacaktık diğer çare yollara. gittim eczaneden şırınga aldım ve verdik tipsiz yavrumuza.daha sonra etrafa bakıp dolaşmaya başladı ufak ufak.sonra da geldiği kutuda sızdı kaldı.

ertesi gün uyandığımda bizim yavruyu babamın ayaklarının üzerinde buldum.çıkmış üzerine kıvrılmış yatmış.tabi ki dünkü babamdan eser yok. kızım kızım diye kediye sesleniyor.annem de oyy şuna bak küçücük ya falan diye gülücükler atıyor. sonra mama- kum işini falan hallettik 3-4 gün yetecek şekilde. yavruya talip de çıktı. ben alırım dedi bir tanıdık. ama biz alıştık tabi 3-4 günde. nasıl vereceğiz nasıl dayanacağız diye düşünmeye başladık ama annem ve babam kararlı kedi gidecek.kardeşim bir ara kalsın nolur falan dedi hemen tıktılar lafı ağzına hayır diye.

sonra kedimizin gideceği gün geldi çattı. bizim moraller bozuk.kardeşim ağlamaklı.babam annem ve ben odaya girdik son kez susam'a bakıyoruz. (adını susam koyduk bu arada sarman yavrumuzun)babam anneme baktı kalsın bizimle dedi.ben neye uğradığımı şaşırdım tabi bunu duyunca. annem de babama kızdı "ben de çok sevdim ama evde kedi beslemek zor" falan diye.ama babam ikna ettti bir şekilde ve bu sayede bizimle kalmış oldu susamcık.

ilk gün gözleri faltaşı gibi açılan "niye getirdiniz bunu ?, sizi de sokağa atarım" diyen annemle babam susam'la birlikte yatıyor artık geceleri.

devamını okuyayım »
23.07.2017 15:55