şükela:  tümü | bugün soru sor
  • tamamen unutmadan önce son adım. birinin sesini hatırlamıyorsanız bilin ki hiçbir şeyini hatırlamayacaksınız görünüşünden gayrı.

    "sesini unutamıyorum" çok içten bi' cümle o yüzden.
  • seray sever'in de sesini unutacağımızın kanıtıdır.
  • bazısı için belki de unutmanın en son aşamasıdır. hele ki onu gördüğünüzde etkilendiğiniz ilk şeyi sesiyse. gitmez bir türlü kulaklarınızdan. kurduğu cümlelerle birlikte birebir aklınızdadır o ses.
    demem o ki bazen bi insanın yüzünü bile unutmaktan zordur sesini unutmak.
  • buna sebebiyet vermemek adına, zihninizde onun size seslendiği, sizinle konuştuğu sahneleri canlandırmak tekrar yaşamak gerek, gecelerce ve gecelerce.. veya sadece adınızın onun sesinden telaffuzunu,tonlamasını, adınızın hangi harfine vurgu yaptığını hatırlamaya çalışmak.. çünkü ben onun sesini unutmaya başladığımı farkettiğim zamanlarda korkuyorum
  • benim hiç yapamadığım bir şey, demek ki bazıları için imkansız. yeter ki birkaç kez duymuş olayım, beş sene önceki bakkalın sesi veya teyzemin eski komşusunun sesi hiç fark etmez, düşününce hepsini kafamın içinde canlandırabilirim. hatta bunu bir adım ileri taşıyarak telefonda bile tanıyabilirim, o kadar da iddialıyım. şu hayatta sesini duyduğum herkes, bir nevi fişlendiniz haberiniz yok olm!
  • bazen yakalandığım şey. "lan nasıldı" diye düşünüp duruyorum. sonra bi konuşmamızı kafamda canlandırıp o anki tepkilerini, sesinin iniş çıkışını falan düşünüyorum, kendime geliyorum.

    ama asıl konu "unuttuğumu sandığım" anlar için geçerli. büyük bi rahatlama yaşıyorum. ki biliyorum ben duyma insanı değil, koklama insanıyım, ne zaman ki kokusunu düşündüğüm an burnuma getiremem, o zaman unutmuşum demektir. ama olsun. unuttuğumu varsaymak bile mutlu edebiliyor.
  • uzun bir süreden beri doğru dürüst görmedim, konuşmadım. otobüslerdeki karşılaşmalarımızı saymazsak.
    unuttum sanırım.

    haa bu arada, bu hissi bir arkadaşıma tarif edince şunu hatırlattı bana.
    https://www.youtube.com/watch?v=4ushpcbmcnm
  • asla unutulmayacak iki şey var: ses ve koku.
    geride kalan her şey anımsanamayabilir.
  • "bütün pencerelerde bekleyen benim,
    ve o çalmayan bütün telefonlarda,
    aylardır konuşan da.
    kabul, bir kez yolda karşılaşalım,
    onunla da avunacağım.
    adımı sesince duymaktan vazgeçtim,
    sesini duysam, susacağım.
    yel esiyor ama değirmen dönmüyor.
    kuraklık bu,
    adın ekmeğe dönüşmüyor.”

    turgut uyar
  • bu saatte hortlması bu başlığın tesadüf müdür, tam da unutmak kelimesi benim için en sevimsizken