şükela:  tümü | bugün
  • tomurcukların çiçek açarken yaşadıkları acı için söylenen söz.
  • bugun sacimda farkettigim ilk beyaz sac teli icin kendi kendime soyledigim sozcuk obegi.
  • "ya hiç büyünemezse?" sorusunu akla getirir. zaman ve mekanın bir araya gelip, ruh üzerine attıkları çentiklerin artışıyla geçse geçse bahar geçer, kış geçer, bazen yaz geçer... sonra, sonra bedene sığmayan ruh, aldığı yaralarla birlikte kan gölünde yüzer. nesilden nesile aktarılır, sentetik bir kalıtsallık içerir, geçmez.
  • psikologlar birçok ruhsal sorunun kaynağını çocuklukta aradığına göre pek de inandırıcı gelmeyen önerme. madem büyüyünce geçiyor ne diye her türlü problemi çocukluk yaşantılarına bağlıyoruz demek ki çocukken yaşananlar geçiyor gözükse de aslında geçmiyor, yerleşiyor belleğe.
  • ne zaman duyulsa yüzde buruk bir gülümsemeye yol açan teselli sözü..

    çocuksun, yaralanırsın, sorarsın annene; ''iz kalır mı anne? ''
    büyüyünce geçer der annen, inanırsın, büyüyünce geçer..alt tarafı bir yaradır, ilaç sürersin, önce kabuk bağlar sonra soyulur ve en son düşer..
    sonra bir gün gelir büyürsün, yaralanırsın yine ama bu sefer görünmez bir yerlerden ve göremediğin için yerini hep açık kalır yaran..
    oysa görsen saracaksın, merhem süreceksin, gözün gibi bakıp koruyacaksın onu ki yeni darbeler gelmesin aynı yere, lakin göremezsin, içinde bir yerler kanarken, sen dışardan bakarak anlamaya çalışırsın olup biteni..
    ve tıpkı çocukken yaptığın gibi yine sormak istersin annene; ''iz kalır mı anne ? '' büyüyünce geçer dese inanacakmış gibi..
  • büyüyünce geçer... öyle bir söz ki bu insanın büyümemesi gerektiğinin en iyi kanıtı belki de... hayır geçmemeli ne 10 yıl sonra ne 20 yıl... bazı şeyler rahatsız etmeli insanı, actmalı, kanamalı ki unutmasın ki farkında olsun, kendinden ödün vermesin. ve mutluluklar da geçmemeli büyüyünce, büyümemeli; insan neşesini,vicdanını, yüreğini kaybetmemeli. büyüyünce geçmemeli.
  • (bkz: kolik)
  • zamanın her derde derman, her yaraya merhem, her mecnun'a leyla olduğuna işaret eden teselli tümseği. kimbilir; gerçekten küçülür belki, küçücük yüreklerde açılan yaralar hacmi ve kütlesi artınca kalbin.
  • çocukken hep inandığımız, içimizi rahatlatan, minik kalbimizin ve aklımızın sorunlarını bir anda sihirli değnekle dokunmuşçasına çözen, anne cümlelerinde geçen tesellidir.

    buna hala inanıyorum galiba, zaten annem hala kullanıyor bu cümleyi. inanmam bir umut sadece, tabi ki öyle olmadığını anlayalı hayli zaman oldu.

    geçse be annem keşke. düştüğümde ya da istemediğim bir şey olduğunda dediğin gibi, büyüyünce geçer desen de geçiverse dertler, sıkıntılar. en büyük inancı senin güvenin olan bir çocukken hissettiğim gibi huzurla doluverse içim. otuz yaşını geçtim, sen hala zaman zaman bana büyüyünce geçer diyorsun. buruk buruk gülüyorum. biliyorum, hala gözünde çocuğum, o sebeple böyle söylüyorsun. ama ben büyüyeli baya oldu ve öyle geçer demekle geçmeyeceğini biliyorum artık.

    geçen yalnızca zaman. acılar kalıyor geçmişe gömülü bir yerlerde. sadece sabretmeyi öğreniyorsun. aslında bunu bilerek söylüyorsun sen de, büyüyünce unutursun diye. bazen unutuyorsun, sonra tekrar hatırlıyorsun falan işte. hayat tecrübesi dedikleri şey bu olsa gerek.

    sen yine de söylemeye devam et. büyüyünce geçer de, büyüyünce unutursun de.