şükela:  tümü | bugün
  • bir şükrü erbaş şiiridir, bir anlama hepimizin suretidir:

    kendine zehir cümlesiyim kalbin
    parmaklar, alın kırışıklığı, yere düşen yüz

    ben çok gider az gelirim kalabalığa
    korurum yalnızlıkta sözlerimi

    çekiyorum çerçevesiz fotoğrafımı
    ey gizimi mülk edinmek isteyen dünya

    ne payım var ömrünüzde bir şarkıdan fazla
    mezarını ağzında gezdirenler

    şimdi evlerin birinde eşyalar leyla’sı
    demiştim o çocuğa, adil değil hiçbir yakınlık

    seni kim öğretti bize ey güvenlik duygusu
    herkes gövdesine borçlu ölüyor

    ben giderim denizlere ki bir dar zaman
    ne kadar genişlerse odalar ve asfalt

    binlerce eşik saçımızdan tırnağımıza
    kötü bir geçmiştir hayal diye tutunduğumuz

    geçtim pervasız mevsimini konuşmanın
    unutarak kuruyorum ömrümü

    bu kaçınce öğrenişim seni pişmanlık
    herkes nasıl bir seferde biliyor

    narhı yok saygımın
    iç sesiyim bu pazar yerinin

    sussam ikrar söylesem kusur
    o yanlışım kalbin cümlesine dokunan