şükela:  tümü | bugün
  • sevan nişanyan'ın 3. evliliğinden olan ilk kızı anahit'e hitaben yazdığı mektuplardır...

    okurken oldukça duygulandıran ancak freudiyen bir bakış açısı ile okunduğunda tipik bir borderline & narsist ilişkisinde çiftlerin başına neler gelebileceğini ayrıntıları ile görebileceğiniz bir eserdir...

    mektupların içeriğinde ciddi bir iç hesaplaşma da vardır...
  • aslanlı yol'un devamı olarak gördüğüm etkileyici kitaptır. sevan nişanyan'a karşı "ama o karısına bok attı" seviyesinde değilseniz bu kitabın hayatınıza dokunmaması mümkün değil. birçok insanın anlayabileceği ama anlatmakta çok zorlanacağı hayata dair ayrıntıları sevan harika bir şekilde anlatmış. türkçe'yi bu kadar güzel kullananı ve kendini türkçe olarak bu kadar güzel ifade edeni görmedim ben bu devirde.

    aslanlı yol'da gördüğümüz o inanılmaz zeki, her şeyin üstesinden gelen, güçlü sevan yerine çaresiz, duygusal, köşeye sıkışmış ve ne yapacağını bilmeyen bir sevan görüyoruz bu kitapta. bu zamana kadar her şeyin üstesinden aklıyla gelmiş, hayata aklın penceresinden bakmış, bu yolla hiç başarısız olmamış bir adamın bu yaşından sonra çaresiz kaldığını, canını yakan şeyin üstesinden gelemediğini görüyoruz. çocuk gerçekten böyle bir şey mi?

    çok insan tanımış, çok şey yaşamış, dünyayı gezmek klişesinin hakkını vermiş, kimsenin yaşamadığı şeyleri bile isteye yaşamış, çok okumuş, çok işin hakkından gelmiş, hep başka bir sevan olmanın yollarını aramış ve hep başka insanlar olabilmiş muhteşem bir adamın hikayesinin hüzünlü tarafı bu.

    umarım anahit büyüyünce annesine benzemez, umarım babasını anlar.