şükela:  tümü | bugün
  • mina urgan demiş ki; "ben sahip olduklarımın tadını çıkarmayı öğrendim hayatta. sahip olamadıklarımın ve olamayacaklarımın acısına ise ayıracak zamanım yok. hayat çok kısa." ... daha çok şeye ihtiyaç duymak değil, varolanla yetinebilmeyi başarmak önemli olan...

    charlotte kuralı
    charlotte, paris'te yaşayan çok güzel bir kızdır. o kadar güzeldir ki, saçları şelaleler gibi omuzlarından kollarına dökülür. boyu upuzun, bacakları upuzundur. bir reklam ajansında, müşteri temsilcisi olarak çalışır. iyi para kazanır. ailesi de çok varlıklıdır hatta. ben charlotte'u geçen hafta paris'te tanıdım. bu bilgileri almanız, kuralı sorgulamamanız açısından önemli.
    paris'te, bir arkadaşım beni charlotte'un evine davet etti. bilirsiniz, insanlar birbirlerinin hayatını merak eder, fark etmeden ve ettirmeden incelerler. hatta benim en sevdiğim şeylerden biri, sokakta, perdeleri sonuna kadar açık evlere ve orada yaşananlara şahit olmaktır. insanın içi, insanlığa ısınır. dersin ki, "oh.... üç aşağı beş yukarı aynı şeyler işte!" ben de, böyle gözlerle incelemeye başladım biraz önce tanıdığım bu güzel fransız kızın hayatını. herkesin evinden yola çıkıp, kendisine varmak mümkün.
    fakat bu evde bir tuhaflık vardı. her şeyden çok az vardı bu evde.. gerektiği kadar. mesela, bir şampuan bir sabun. minnacık bir dolap. içinde birkaç elbise kazak. altı yedi ayakkabı. iki dvd. beş cd. ıpod. dört bardak, birkaç tabak. birkaç mum. en fazla on tane kitap. hiç ruj yok! çantasındaymış. zaten lipstick o da... hayatta bazen, şaşakalırsın ya. başa dönersin ya. bir yerde bir hesaba, olmazsa olmaz diye eklediğin bir kalem birdenbire, tek bir örnekle, kendini siler ya. öyle oldu bana. gözlerindeki silik eyeliner dışında, süsü de yok bu kızın. peki bu kız nasıl böyle kız oldu? nasıl böyle sade kaldı? kadın oldu? dışarıda bu kadar az şeyle, içi çok oldu? anlayamadım. çözemedim. sadelik.. beni şaşırtan şey, modellik yapacak kadar güzel ve havalı, aynı zamanda varlıklı bir kızın bu hayat seçimi. olağanüstü... kendi hayatım, arı kovanı gibi başımda vızıldamaya başladı. paris sokaklarında beni takip edip durdu bu arılar. tek çöp bir şey alamadım. hep sordum: buna gerçekten ihtiyacım var mı? buna benzer, aynı işi gören bir şeyim var mı?... koca koca alışveriş merkezleri, bizi kandırmak için birbirleriyle iddiaya girmiş ahtapotlar gibi gelmeye başladı. kaçtım, kaçtım, saklandım.
    sahip olduklarımın, yarısından fazlasına ihtiyacım yoktu. hayatı ağırlaştıran şey, seçim çokluğu. az şey kadar güzeli yok. gereği yok. sonumuz belli.
    banyoda bütün ürünler, dopdolu şişelerle birbirlerini köpürtürken, hiç giymediğimiz kazaklar lüzumsuzca dizilmiş t-shirt'lere dolapta el şakası yaparken, hiç açılmamış kitaplar kendi kendilerine konuşurken... biz orada olmayacağız. üstelik onlar da, boşu boşuna bizden başka kimsenin olmamış olacak.

    "zenginlik çok şeye sahip olmak değil az şeye ihtiyaç duymaktır."
    nil karaibrahimgil