şükela:  tümü | bugün
  • 3:40 civarındaki piyanoyla hüzün derecesi iki kata çıkan şarkı.
  • mükemmel bir atmosfer ve kendindelik. özgünlük ve uzay boşluğu.
    (bkz: hüzünlendiren şarkılar)
  • muzik dinlerken bir seylerle ugrasma aliskanliginiz olsa bile basladiginda butun fonksiyonlarinizi durduran bir parcadir kendisi. dinle beni diye fisildar kulaginiza. dinlersiniz haliyle.
  • baterinin giris yaptigi andan itibaren insani daha bi yikan parca
  • pink floydu sololar ve speed olarak görenlerin kafasına kafasına vurarak dinletilmesi gereken parça.
  • inanilmaz pink floyd parcasi ayrica anathema'nin son döneminde müzikal olarak pink floyd'u ne kadar andirmaya başladiginin kaniti.
  • marooned'dan hemen ardindan dinlenebilecek tek $arki..
    marooned sizi ucurur.. cluster one sizi gokte dondure dondure yavaa$ yava$ yeryuzune birakir.. ve gozlerinizi acar hayata bir muddet sessizlik e$liginde devam edersiniz..
  • pink floyd tarafindan hicbir konserde canli calinmamis bir sarkidir. ayrica wright ve gilmour'un 1972'deki mudmen den sonra beraber yaptıklari ilk sarki. 22 yil beklemis babalar ve bu gercek ötesi şarkıyı yapmışlar.
  • "david gilmour?" şeklinde bir soruyla karşılaşılması halinde bence ilk dinletilmesi gerken şarkıdır, çünkü bu übermensch şahsiyetin kendine has sadece 2 notadan oluşan efsanevi bend'leri bu küçük şarkımsıda bir öz olarak mevcuttur.
    bir de, bir şarkı duyulduğunda "aha bu pink floyd" diyeceğimiz yavaş yavaş hüzünlü giren synth olayı bence bu şarkıda tavan yapmıştır, nitekim 3:40 tan 4:23e kadar olan hüzünleniş süreci birçok dinleyiciye "işte bu" dedirtecek noktadır.
  • bazıları için geleceği gözünün önüne getiren, bazıları için gözlerde sadece hüzün bırakan, geride kalanları anımsatan, mutlu olmak gerektiğini hatırlatan, kendini yok hissettiren, önemi azımsanamaz muhteşem bir pink floyd parçası.