şükela:  tümü | bugün
  • adı üstünde o bir çocuk insafsız!

    illaki aranızda denk geleniniz vardır bu tiplere.
    çocuk yanlış bir şey yapar annesi/babası veya ailesinden herhangi bir yetişkin. bağırır bu çocuğa. yaptığının yanlış olduğunu söylemek yerine bağırır. yapma der ve ekler yaparsan böyle yaparım, şöyle yaparım der.
    bunun neresi medeniyet göstergesi? neresi eğitim? o çocuğu böyle kısıtlarsan ileride nasıl bir verim alabilirsin. yıl olmuş 2017 lütfen.

    çocuk yetiştirme konusunda tecrübem yok fakat küçük bir çocuğun aile içi eğitimi konusunda 'bana göre' mantıklı ve doğru olan, çocuğa verilecek ilk eğitimlerin başında gelen; sevgi ve saygıdır. sonrasında çocuğa, sevmeyi sevilmeyi, karşısındaki insana saygı göstermeyi öğretilmeli. bunu yaparken ona saygı duyulmalı.

    şayet çocuğunuz yanlış bir şey mi yaptı? ki yapacak. adı üstünde çocuk.
    yapılan şey yanlış ise; yaptığının yanlış olduğunu ve bunu yaparsan nelere yol açacağının söylenmesidir. öyle bağırarak çağırarak olmaz bu iş.
    yapılan şey doğru ise; yaptığı şeyin doğruluğunu ve yol açabileceği durumlar belirtilmeli.

    ileride çocuğum olursa burayı birlikte editleriz.
    saygılar.
  • çocuk duvarı boyamış diye kadın ortalığı yıktı. üst kattan gelen sesler videoya çektim dinlerken ben bile ürktüm kaldı ki el kadar çocuk ne hissetmiştir. niye videoya çektim burada misafirim evde yalnızım ve geçen aylarda da ziyarete geldiğimde kadının böyle çocuğuna bağırdığını duydum. polisi mi aramalı ne yapmalı bilemiyorum. yok mu bu konuda bir sosyal hizmet ? varsa söyleyin kendimi zor tutuyorum kapılarına dayanmamak için gerçekten el insaf! duvar boyanır, eşya yenilenir o küçücük kalbi böyle korkutmak böyle eğitmeyi düşünmek nedir!
  • eğitim değildir o, dışavurumdur.

    4 yaşındaki oğlumu fazla hirpaliyoruz son zamanlarda. işimiz stresli, maddi sorumluluklar vs vs derken eşimde sabır kalmadı büyük oğluma. o da kardeş kıskançlığı kıskacında ve hayli zorladığı zamanlar olmuyor değil. her gün sabırlı olması gerektiğini anlatıyorum dilim döndüğünce. anneanne bakıyor ben okuldayken. baba her seye kızıyor, anneannenin de sabri tasiyor anladigim kadariyla ara ara. ben de sakinligimi korumaya çalıştıkça çocuk iyice dengesizlesti. sabah babası aradı şikayet etti, öğlen anneanne. en son kardeşi başını sehpaya çarpmış fena şişmiş. o da sehpanın üzerine çıkmaya çalışıyor. şimdi yazarken fark ettim sanirim onla ilgilenince benle de ilgilensin diye yaptı. uyarılarıma rağmen devam edince olanlar oldu. fena bağırdım, korktu zavallım. sonra birbirimizden özür diledik ve uyuyakaldi kucağımda.

    en son isteyeceğim şeydir ona zarar vermek ancak insanım, benim de dayanamadigim zamanlar oluyor. ve evet beni bu başlığa vicdan azabi getirdi.