şükela:  tümü | bugün
  • ayağındaki kötü ama yeni alınmış spor ayakkabıları pata pata yere vurarak son sürat koşarken, kendini dünyanın en hızlısı zannetmek, biraz daha coşulduğunda ise arabalarla yarışmaktır.

    sonunda ayaklar biraz acır, ayakkabının ucu muhtemelen ya meme yapar, ya eğreti dikişleri, yapışkanı atar, atlet sırılsıklam ter içinde kalır. yok ayakkabı değil de terlik giyilmişse "keşke sporlarım olsaydı, o zaman kimse beni geçemezdi" diye hayıflanılır. ve evde anneden azar yenildiğinde, "beni kimse anlamıyor" düşüncesi ilk defa benliğe yayılır.
  • diz kapaklarımdaki izlerin sebebidir.
  • küçükken hava sıcak olduğunda mahalledeki çocuklara bağırarak seslenirdim "serinlemek isteyen var mı!" diye,onlarda evet diye bağırırdı sonra benle gelin derdim, yokuşa çıkardık. üçten geriye sayardım ve koşmaya başlardık, terlerken serinlerdik. hatta bir keresinde koşarken araba karşıma çıkmıştı,duramayıp arabanın altına girmiştim. güzel günlerdi
  • biz altı kaygan mobilyalara sabun sürüp yokuş aşağı yandırırdık. koşmak hiç aklımıza gelmezdi. bir de 2,5 litrelik pet şişeleri ezip çimlerden aşağıya yardırır, kafa kol yaralardık.
  • bence cocuklari koruyan ozel melekler var.o kadar riskli oyunlardan sonra hayatta kalmak mucize...evet görüyorum ve arttırıyorum (bkz: inşaattan kuma atlayan efsanevi nesil)