şükela:  tümü | bugün
  • annelerin garip huyları, babaların garip huyları, dedelerin garip huyları olduğu gibi çocukların da garip huyları vardır.

    çocukların en garip huyları, ev içerisinde ulaşımlarını -mutlaka- koşarak sağlamalarıdır.

    [ahşap bir evde, iki çocukla gerçekleştirilen deneyler ile (her ne kadar laboratuvar ortamı olmasa da) kanıtlanmıştır.]
  • sınır tanımayan huylar bunlardır aslında. örneğin bizim evdeki modeli akşamları d-shopping izleyerek eğleniyor. tv-kolik de değil, fakat sanırım ilginç ve gereksiz eşyalara karşı bir merakı var.
  • düz bir yönde savaşa gider gibi hızlıca koşturarak anlaşılamayan sözcüklerle bağırmaları.
  • 7 - 8 çocukta gözlemleme fırsatı bulduğum tuhaf bir huyları da şudur;

    çocuğa yaptığı bir yaramazlıktan ötürü aile fertlerinden biri bağırdığında, diğer bir aile ferdi ''bağırma çocuğa'' deyip onu kollamaya çalışırsa; o ana kadar ağlamayan çocuk diğer aile ferdinin onu koruma çabasından sonra dudak büküp ağlamaya başlıyor* madem ağlayacaksın biri sana bağırdığında ağla demezler mi adama. yok illa karşı taraftan bir sevgi, bir merhamet duygusu hissettiği an ağlamaya başlıyorlar. yani onu ağlatan aile fertlerinden birinin gösterdiği sözlü şiddet değil de merhamet duygusu oluyor. genel olarak tüm dünyadaki çocuklar için mi yoksa sadece türkiyede yaşayanlar için mi geçerli bir durum bilemiyorum ama çok komik bir durum ortaya çıktığı aşikar.
  • bazı çocuklar vardır yaptıklarını hemen akabinde yapmamış gibi itiraf eden işte bu huy o bazı çocukların garip ama en sevdiğim huyudur.

    for egzampıl: ev gezmesinde olan kürdan bacak ortadan bir süre kaybolur, sürekli sorulan soruların yahut mızmızlıkların kesilmesinden memnun olan ebeveyn ve ev sahipleri an itibari ile durumlarından memnundur ve o arada hararetle sohbete dalarlar çok geçmeden kürdan bacak olay mahalinden çıkar ve masumane tavırlarla eski yerini alır dikkatleri bir anda üzerine çekmeyi başaran kürdan bacağın dudaklarından şu 3 dehşet kelime dökülür; ben bişey yapmadım ki ...
    vahşete düşen ebeveyn ve beyin hamcıklamasına uğrayan ev sahibi aynı anda koşar değil uçar adımlarla olay mahali olan yatakodası na yönelirler. ortada; bir adet rujla duvardan duvara çizilmiş çirkin cin ali ve cin ayşe ler, incileri yere saçılmış bir adet kolye ve oda spreyi niyetine kullanılmış bir adet parfüm vardır.

    bir kürdan bacak; sadece dakikalar içerisinde bu muhteşem üçlüyü nasıl başarıyla tamamlamış olabilir?
    işte bu sorunun cevabı bütün o kürdan bacaklarla beraber mezara gidecektir.
  • devamlı soru sormaları.

    (bkz: bu ne)
  • konuşup konuşup sempatikliğine gülen "ay öyle mi? gerçekten mi?" diye tepki veren herkesin arkasından ciddi ciddi "bu benimle dalga geçiyo" demesi var ki bi tanesinin. yirim. ps: çocukları pek sevmem. sadece bunu seviyorum.
  • 2 yaşındaki oğlumun her akşam ben yatsı namazını kılarken tam secde yerinde çömelip büyük kabahatini yapması.
    evet, 1 aydır her akşam geliyor, seccadenin ucuna, çömeliyor, ıkınıyor ve korkutuyor haliyle.
    2 yaşında bana mesaj mı veriyor eşek herif anlamadım. allah korusun atayiz mi olacak nedir.
  • bizde bir yeğen var, 3 yaşında, yazın patlıcanla kışın tahin ya da pekmez şişesiyle uyuyor. patlıcan özel ama apayrı, kaydıraktan kaydırıp, tüm günü onunla geçirebilir.
    dün gece de kek kalıbıyla uyumuş
  • benimki, annemi babamı dik dik, terslercesine, mimiksiz şekilde izlemekmiş. annemin anlattığına göre en korkutucu huyummuş. düşünsene lan mutfakta patates soyuyorsun, bodur bir psikopat gelip duruyor orada "ne yapıyorsun o patateslere, emin misin bak son kararın mı?" dercesine bakıyor falan, korkunç gerçekten. spastik bi çocuk falan olduğumu falan düşünmüşler, doktora götürmüşler. neyse ki doktorun ne dediğini bana hâlâ söylemediler. *