şükela:  tümü | bugün
  • gördükçe nerden geldiğini, kim olduğunu hatırlatır insana.
  • bizim neslin en çok dizlerinde bulunur.
  • genelde yanık izidir ama bendeki dikiş izi. artık nasıl bir dikiş atıldıysa izi duruyor
  • 80li yıllarda çocuk olanların bu yara hep dizlerin de olur
  • çocukken tasolarımı çalan it'i unutmadım hala.
  • elimin hemen üstünde 8 yaşıma ait bir izim var. günü saati o anı olayi çevremdeki her seyi aklımdadır. yara izi bakidir.
  • çok sevdiğim izlerimdir. korkusuz bir çocuk olmanın kanıtıdır.
  • kaşımdaki dikiş iziyle katıldığım karizma itemi.

    karizma dediğime bakmayın, işin ucu çok boktan bir anıya dayanıyor.

    7-8 yaşlarındayım, evde bir kanaryamız var. açtık kafesi abimle, odada o uçuyor biz arkasından koşuşturuyoruz. sen hayvan korkudan koltuğun üstüne sıçmasın mı? abim de kafamı ittirmek suretiyle bana kuş boku yedirmeye çalışmasın mı?
    (bkz: çocukken kardeşlere yapılan işkenceler)

    tabi ben o boku yemedim ama kurtulayım derken kafayı kalörifer peteğine gömdüm ve nur topu gibi bir dikiş izim oldu.

    velhasılı kelam, yara izi yaşanmışlıktır.
  • öyle sürekli dışarıda oynayan, her yere girip çıkan bir çocuk değildim, ama niyeyse benim vücudumda çok var bu yaralardan. sadece alnimda 5 tane çok net belli yara izleri var. kolumda, bacağımda da aynı şekilde yara izleri var. bunu hep ilginç bulmuşumdur. yani adeta bir balkon çocuğu olmama rağmen bu kadar yara... epey sakarmışım demek ki.

    ama güzeldir bu yaralar, anıları hatırlatır ne zaman aynaya baksan.
  • bende ilginç bir bıçak izi var. ancak annem küçükken bıçaklandığım hakkında bi şey söylemiyor. yaranın nereden ve nasıl geldiğini bilmiyoruz, garip.