şükela:  tümü | bugün
  • nihilist bir yaklaşım olacak ama;

    öyle ya da böyle şartlarda; sonunda her halükarda ölecek olmamıza rağmen, daha iyi şartlarda ölmek için daha çok çalışıyor olmamız bana o kadar saçma geliyor ki...

    gezmek, dolaşmak, saçma sapan yollarda kaybolmak, dağlarda kamp yapmak, vahşi(!) hayvanlarla arkadaş, dost olmak, hiç bir şeyi dert etmemek varken; başımıza bin bir türlü sorumluluk ve dolayısı ile dert alıyoruz.

    eskiler boşuna dememiş; büyük başın büyük derdi olur diye...
    boşa da dememişler hani... insan ne kadar büyük(!) olursa, derdi de o kadar büyüyor.

    sonunda herkes için biçilen 2 metre bir kefen, 2 metrekare bir kabir.

    cenazene gelen kişi sayısının da bir önemi olmuyor zaten öldükten sonra...

    ne kadar insanın iyi bilirdik demesinin hiç bir önemi yok.

    bazen düşünüyorum da, yaşama sevincimiz falan yok aslında; hep annenin, babanın, kardeşin, karının, kocanın, eşin, çocuğun yaşama sevinci bizi hayata bağlayan...

    hep başkası üzülmesin diye çabalayıp, hep kendimizi üzüyoruz.

    hep daha rahat ölebilmek için, daha çok çalışıyoruz.

    saçma