şükela:  tümü | bugün
  • farzdır.

    edit:1 karakter fazlası vardı bundan mütevellit bulunmak yerine bulunma şeklinde girdim.
  • hislerime tercüman olmuş başlık.
    teller titremeye başlayınca, sanki bir kurtuluş mücadelesi vermişim de, ardımda onlarca insan bırakmışım gibi olurum, ama aynı zamanda garip bir coşkuya kapılıyor gibi... ve sololar, zaman-mekan algımı kırmaya başlayınca, ayakta olmasam da tüm hislerimle saygı duruşunda bulunurum.
  • tanım: dünyanın en olağan ve normal saygı duruşlarından biri.
    açıklayayım:
    insanlar neden saygı duruşunda bulunur? öyle bir atmosfer ve ruh hali sözkonusudur ki din, ırk, cinsiyet vb. ayrımı olmadan kenetlenmişlik gösterme ihtiyacı veya zorunluluğu hissederler ve bir saniyelik anı o ortamda bulunan herkes aynı duruşla bir süre paylaşırlar. david gilmour öyle bir insan ki tıpkı deminde söylediğim tanımdaki gibi sololarıyla din, ırk, cinsiyet, yaş vb. ayrımlar olmadan tüm insanları aynı duygu yoğunluğuna çekip, düşüncelere sürükleyebilir. bu duygu birliğini sağladığı için david gilmour, tarihin en büyük ve en duygulu gitar virtüözlerinden biridir.
  • saygı duruşu ne ki, insan boyut değiştiriyor.

    bütün duyguları aynı anda hissettiniz mi hiç? mümkünmüş, gilmour'ı canlı izleyince öğrendim.
  • her notada makineli tüfekten çıkan kurşunlara hedef oluyormuş gibi kıvranmaktan ötürü bulunamadığım duruş. (ooops... caught red-handed showing feelings)
  • keske bir gun kendisini canli izlerken yapabilirim dedigim hareket.
  • zamanin berisine de otesine de atilsa umrumda olmayacak bir entry girecegim buraya.

    david gilmour'un attigi sololar karsisinda saygi durusunda bulunmadim ama basim iki elimin arasinda agzim acik gozlerimde gozyaslariyla oylece baktim iste. bu ses benim onumde yaratiliyor inanabiliyor musun? diye dusundum. evet cok itici gelebilir bu yazdiklarim. alt tarafi iyi bir sanatci yani. degil mi. 2015 verona, 2016 pompeii, ikisinde de belki 10 metre mesafeden dinledim, daha az da olabilir. bircok insanla tanistim, hatta pompeiide ayiptir soylemesi bir bilet 300€ civari olmasina ragmen kucuk cocugunu almis omzuna koymus bir baba vardi onumde bir sey goremiyordum, hicbir sey demedim. 72-73 yasina gelmis olmasi lazim. ne kadar omru kaldi bilmiyorum acikcasi roportajlarinda da cok karizmatik cok pazarlama harikasi biri degil. belki performans acisindan cok iyi bir gitarist de degil ancak sozkonusu kompozisyon oldugunda ondan iyisini dinlemedim. tuylerimi diken diken eden 8-9 sarki biliyorum hepsi de bu adamin elinden cikma. iyi ki varsin ve iyi ki bana gitari sevdirdin davut baba, saygi durusu degil seni put yapip sana tapiyorum.
  • azdır. baba istesin amuda bile kalkılır.
  • her pink floyd severin bulunduğu eylemdir. ölürsem beni bu adamın soloları eşliğinde gömsünler.
  • açıksa, kol düğmelerini bile ilikliyorum.