şükela:  tümü | bugün
  • bir çok 80-90 kuşağında yaşamış gencin tanık olduğu durum.

    buyrun size çocukluk yıllarımdan hatırladığım bir enstantane.

    yıl isa'dan önce 1987-88 falan. elimde takla atan kurmalı bir araba dedemin köydeki evinin harmanında oynuyorum. acayip keyifliyim. arka fonda ise demirel hayranı olan dedemin naralarını duymaktayım. elinde balyozuyla kendi dedesinin 100 yıllık evinin duvarlarını yıkmakta. daha sonra oraya ahır falan bir şey yapacak. balyozu duvara her indirdiğinde "demirel özalı böyle yıkacak, demirel özalı şöyle yıkacak" demekte. durum ciddi yani. birden bir gürültü kopuyor. arabayı falan unuttum arkama baktım ki birde ne göreyim. duvar dedemin üzerine yıkılmamış mı!!! hemen evden yardım çağırıyorum. fenalaşan dedemin kel kafasına kolonya sürüyoruz. ayak kırılmış birde. hastaneye gidiyoruz. dedemden daha da demirel lafını duymuyorum.
  • rahmetli ile aklımda kalan ilginç sahnelerden biri de demirel ile alakalı. özal öldükten sonra cumhurbaşkanlığına aday olan demirel'in artık cumhurbaşkanı seçileceği dakikalarda, olayı an be an televizyondan canlı takip eden dedemin, sonuçlar açıklandığında çok nadiren kalktığı koltuğundan ayağa fırlayıp alkışlamaya başlaması. dedemi, hayatımda hiç bu kadar canlı bir tepki verirken görmemiştim.
  • "dedenin zamanında başkomiser ve ağır menderesçi olması* ve sonrasında emekli başkomiser ve ağır demirelciye dönüşmesi -hatta arabasının plakasını özel olarak "ap" yaptırması- * ve en son ulusalcı olarak hayata veda etmesi ve hep çok sinirli ve hep çok cimri olması"
  • vakti zamanında süleyman demirelin * sıra arkadaşı olan anneanneme büyük aşk beslemiş olmasından dolayı bizimkinde ters tepen genelleme.

    ne zaman televizyonda görse çıktı yine senin sümüklü derdi anneanneme, rahmetli.
  • benim dedemdi bu.
    rahmetli.
    ilginç olan, bir tek çocuğunu bile (5 tane çocuk) sağcı yapamamış olması.
  • şu an hayatta kalanlarının sevilmesi sayılması el üstünde tutulması gerekmektedir.
    çok babacan, concon sevimli dedelerdir bunlar. anlatacak hikayeleri çoktur.

    (bkz: dedeye sahip çıkalım)