şükela:  tümü | bugün
2606 entry daha
  • hiç farkında olmadan insanları kırma sebebim. nasıl olduğunu ben de anlayamıyorum. kendimle o kadar çok derdim var ki o dertleri sevdiklerime de yüklememek için onlardan derin depresif dönemlerimde uzak durmaya çalışıyorum. temel motivasyonum "kendi sikik dertlerimle onları da üzmeye hakkım yok" oluyor genelde. ama bu koruma içgüdüsü elbette yanlış anlaşılıyor ve kendimi değersiz hissettiğim derecede kaşrımdakileri de değersiz hissettiriyorum sanırım.

    sanırım 9 yaşımdan beridir çekiyorum ben bunu. çünkü kendime dair hatırladığım ilk içe kapanmalar o dönemi gösteriyor. yaşıtlarım o zamanlar dışarıda oyun oynamak için çıldırırken benim tek derdim evde okunacak kitapların bitmesi oluyordu. evden çıkmak istemiyordum çünkü.

    hayatımın hiçbir döneminde sosyal biri olmadım. işim dolayısıyla yüzlerce kişi ile iletişime geçiyor olsam da şu yaşıma kadar biriktirebildiğim arkadaş sayısı bir elin parmaklarını geçmez. çoğu kişiyle de iletişimi bilerek sonlandırıyorum. kavga desen edemiyorum, tartışma hakeza, diyalog isteğim sıfır. sevdiklerime karşı bile. şu hayatta tek isteğim bir dağ evine 3000 kitapla kapanmak oluyor.

    insanlara kendini ifade edemediğini düşünüyor insan böyle zamanlarda. hep yanlış anlaşıldığını. hele bir de şu değersizlik hissi. harcanmışlık. yorgunluk. sebepsizlik. anlamsızlık. şu 5 şey seni resmen bir küre gibi kaplıyor. küre büyüdüğü oranda uzaklaştırıyorsun herkesi. kimse içine giremiyor çünkü.

    bundan 5 sene önce çok ağır bir şekilde vurmuştu mesela ve bu sefer içimdeki önlenemez intihar hissi yüzünden dayanamayıp düzenli olarak psikolojik destek alma ihtiyacı duymuştum. 3 sene boyunca da gayet etkili ilaçlar kullanmıştım ve 3 senenin sonunda da artık yeter deyip ilaçları bırakmıştım. son 2 sene nispeten iyi geçmişti aslında. ama son 1 aydır resmen güç toplayıp eskisinden de sağlam vurdu bana. ilaçlara tekrar dönmek istemiyorum, gidip de bir terapiste kendimi tekrar anlatmak istemiyorum ama işte sevdiklerime de zarar veriyor olduğum düşüncesi beni yiyip bitiriyor.

    bazen düşünüyorum da keşke kimsenin hayatına girmesem, girmesem de sonra çıkmak zorunda kalmasam, onlara farkında olmadan zarar vermesem. çünkü bu siktiğimin depresyonu olaylardan bağımsız. en olmadık zamanda gelip vurabiliyor. ve öyle zannedildiği gibi de kolay geçmiyor. geçecek olsa son 30 yılda geçerdi.
8 entry daha