şükela:  tümü | bugün
  • yazarken utandigim kelimelerden. bir kelimeyi hayatinda bir kez olsun demedigin sekilde yazmak kadar aci verici bir sey olamaz. ben de istemez miydim diyip olsun, diyip diyeyim. isterdim.
  • biliyorum yanlış olduğunu ama her seferinde aynı ikilemi yaşadıktan sonra "diyip" şeklinde yazmaya karar veriyorum bu kelimeyi. deyip..çok sırıtıyor. bir de e'yi biraz uzatarak okursanız;

    - öyle diyip gitti.
    - öyle deeyip gitti?

    (bkz: devlet buna bir şey yapması lazım)
  • ben bu kelimeyi diyip ve diyince * şeklinde kullanmaktan yanayım. neden? çünkü daralmaya örnek yiyecek diye bir kelime var türkçemizde, yiyorum, yiyip, yiyince... halbuki o da yemek'ten geliyor ama "yeyince", "yeyip" yazmıyoruz?! bu kelimeden referans alarak "diyip" demeyi daha doğru buluyorum. tabii bunu çürüten, doğrusu budur diye kanıtlayan biri varsa çıksın, kurtulalım bu ikilemden aman yahu!
  • yeyip - yiyip arasında yaşadığım ikilemin bir üst versiyonu. orada yiyip yazmak lazımmış. bunda deyip. ayrıca maddem konu açıldı, neden halen ayakkabı -> ayakkabılar denirken buzdolabı -> buzdolapları denir anlayabilmiş değilim.
  • doğrusunu ve yanlışını çoğu kimsenin idrak edemediği başa bela olabilecek bir kelime. imla farkındalığı düşük olan karşı taraf "diyip" yazıyor, sen "deyip" yazsan senin imla hatası yaptığını düşünüyor. sözlükte bile yanlış yazıldığını görüyorum. bu yüzden hiçbir resmi yazışmada bu kelimeyi kullanmıyorum. kullanma ihtiyacım olduğu zaman cümleyi tamamen değiştiriyorum.
  • az önce beni ikileme düşüren kelime. diyip mi deyip mi diye uzunca bir süre kafa yorduktan sonra interneti açıp doğrusunun deyip olduğuna emin oldum. ancak bu kez de harbi lan neden yeyip demiyoruz da deyip diyoruz derken buldum kendimi. kafam çok karışık sözlük.
  • doğrusu için;
    (bkz: diyip) *
  • komik kelime. eskiden bu kelimenin yazıldığı cümleleri okurken öylece, istemsizce gülüyordum. bilerek böyle yazıyorlar falan diye düşünüyordum. yani "diyip" şeklinde kullanmaya alıştığım için sanırım böyle geliyordu. sonra doğrusunun "deyip" olduğunu öğrendiğimde hiç bir şey değişmedi hayatımda. bu kelimeyi yazarken hala garipsiyorum ama elbet bir gün alışırız. yine de gülerim.
  • (bkz: diyerek)
  • türkçe'nin ne kadar acayip bir dil olduğuna en güzel örnek bu kelimedir. ünlü daralmasına uymaz, neden uymadığı bilinmez. ''yiyip'' kelimesi gibi zarf fiil olmasına rağmen niye böyle yazılır diye sorulduğunda dumur olunur. şimdi daha iyi anlıyorum bize grameri neden ezberleterek öğrettiklerini. mantık yok lan. kural bu deyip * geçiyorsun.

    hay amk.