şükela:  tümü | bugün
  • ruhunun dallarından ah'lar dökülen şair. bi tanesi şöyledir mesela:

    mutfağa gidip domates çorbası pişirdim
    çoktandır öksüz olan mutfakta
    buğulandı ve ağladı camlar
    gözyaşlarını kuruladım perdenin ucuyla
    çoktandır öksüz olan dünyaya baktım
    allah babasıyla baş başa kalmış insanlara
    poşetin tamamını beş bardak suya boşaltınca
    sanki biraz rahatladım
    kazanlar dolusu çorba kaynatsam sanki
    artık kimse mutsuz olmayacaktı
    ah dedim sonra
    ah!

    bir şairin kadın olduğunu belli ederek şiir yazmasından daha tatlı ne olabilir. annesinin terliklerde bıraktığı boşluğu okşayan bir şairse hele. nefis.
  • "ben sevinince;

    annem gibi
    rengarenk receller dizerim
    kalbimin raflarina."

    ah hayir, bu kadar guzel olmamaliydi.
  • 1970 yılında izmir’de doğdu. annesi ve babası öğretmendi. kız kardeşi ışıl’dan altı yaş büyüktü.

    “ışıl çocuktu o zaman, ben de öyle.”

    12 eylül 1980 darbesinden sonra babası başka bir yere sürgün edildi. didem ve ışıl, anneleri ile kaldı.

    “ölü mısır tarlaları hışırdıyordu,
    ve kalbimde çıngıraklı yılan sürüleri.” diye anlattı o günleri.

    on üç yaşındayken annesini kaybetti. artık, “bütün üzgün oluşlarının adıydı, anne”.

    derken, babası başka bir kadınla evlendi. bu yüzden “çıkardı onu bütün fotoğraflardan.”

    teyzesi, ona varlık dergisinin bir koleksiyonunu hediye etti. bu, hayatının bir dönüm noktası idi. şiirle tanıştı.

    biyoloji bölümüne girdi ama maddi sorunlarından dolayı devam edemedi. ardından hukuk fakültesi’ne başladı, gizlice evlendi ve yeniden okulu bıraktı. henüz 19 yaşındaydı. “hüzün neydi sanki o zaman… artık kullanılmayan dikiş makinası annemden kalma.” diyerek sitem etti babasına. boşandı, maddi sorunlarla boğuşurken, bir yandan çalıştı, bir yandan şiir yazdı, annesini anarak; “ben ölürsem maviş anne, mutsuz için dünyanın bütün sabahlarına bir bilet al.” birkaç yıl boyunca kimseyle görüşmedi. örtündü ve tasavvufla ilgilenmeye başladı. bu sırada okulunu da bitirdi.

    bir şiir yarışmasında ödül kazandı. ödülünü almak üzere geldiği istanbul’da yaşamaya başladı. yeniden evlendi, bir kızı oldu. kızına annesinin adını verdi: füsun… kızı doğduktan sonra hiç şiir yazmadı. 2011 yılında kolon kanserine yakalanarak hayata veda etti.

    kızına şöyle seslenmişti:

    “canım kızım, cehaletimden şair oldum.
    annesizlikten.
    sen sakın şair olma!”

    şiirleri üç kitapta toplandı:

    grapon kağıtları
    ah'lar ağacı
    pulbiber mahallesi

    ah’lar ağacı, onu ölümsüz yapan şiirlerinden birisi idi.

    çocukken şöyle dua ederdim tanrı’ya:
    tanrım bana hiç erimeyen,
    kırmızı bir bonbon şekeri yolla.



    ve şimdi şöyle dua ediyorum tanrı’ya:
    olanlar oldu tanrım
    bütün bu olanların ağırlığından beni kolla!
  • "anlatarak bitiriyorum hayatımı
    bilmiyorum başka nasıl bitirilir bir hayat
    bir çiçek çizdim bu akşam avcuma
    ismini her şey koydum" diyerek gitti dünyadan. beynim ve kalbim zonkluyor.
  • uluslararası şiir festivali'ne aşağıdaki tarihlerde katılacak olan şair:

    12 mayıs 2010 emirgan beyaz köşk saat 14.00
    13 mayıs 2010 yerebatan sarnıcı saat 20.00

    ayrıntılı bilgi için:

    http://www.istanbulsiirfestivali.org/tr/index.asp

    edit: özgeçmişi sansürlendiği için kendisi festivalden çekilmiştir. aşağıdaki metin kendi kaleminden:

    "uluslararası şiir festivali 2010 özgeçmiş sansürü festival broşürü için benden özgeçmiş istendiğinde, göndermiş olduğum özgeçmiş metninin son cümlesi “şu sıralar cadılık, büyü çeşitleri gibi konularla ilgileniyor ve bir “efsun kitabı” düşlüyor.”şeklindeydi. tanıtım broşürünü gördüğümde tarafımca yaz...ılan özgeçmişimden, benden izin almadan bu cümlenin çıkarıldığını farkettim. editöre bunun sebebini mail yollayarak sordum, herhangi bir cevap alamadım. bu cümleyi her kim özgeçmişimden hangi sebeple çıkarmış olursa olsun, şunu bilmesini istiyorum. ben cadıları sevmeyenleri sevmiyorum. cadılardan korkanlardan da korkmuyorum. özgeçmişime uygulanan bu sansürü şiirime uygulanmış kabul ediyorum. cadı avcıları her çağda olmuştur. bugün de vardır. ve maalesef artmaktadır. bir şiir festivali kitapçığında dahi cadılığa tahammülü olmayanlara bildirmek isterim. yazmaya çalıştığım kitap bir “efsun kitabı” olacak, cadı avcılarına yönelik büyü girişimlerim sürecek. benden bir hanımefendi olmamı bekleyenler ve hanım hanımcık bir özgeçmiş yazmamı dileyenler özgeçmişimi (hangi sebeple olursa olsun) kesip biçenler biliyorum ki bazı haddini bilmez beyefendilerdir. onlar muhtemelen şiiri ılık bahar yağmurları ile karşılaştırıp, bir tür oyun hamuru gibi istedikleri gibi yoğurabileceklerini zannedenlerdir. bu beyefendilerin bilmesini istediğim bir husus vardır. şiir onların zannettiğinden çok daha sert ve çetin bir şeydir. şiir onların caiz bulmadığı pek çok şeyi barındırır. şiirin tahammül edemediği onların tahammülsüzlüğü ve sansürüdür. denilebilir ki “ne olmuş canım bir cümleyi çıkardılarsa, sen de aklı başında bir özgeçmiş yazsaydın.’’ böyle söyleyenler şair değildir ve hiç olmayacaklardır. hiç olmamışlardır. aklım başımda olsaydı şiir yazmazdım. aklım başımda olsaydı her devirde nasıl beceriyorsam muhalif olmanın bir yolunu bulmazdım. aklı başında olanlar, aklı başında olmayan bir cadının özgeçmişini istedikleri gibi kesip biçebileceklerini sanmışlar ve bir cümleyi çıkarmışlardır. çıkardıkları cümle kendilerince muhtemelen caiz bulunmamış olabilir, belki bir şiir festivalinin “saygınlığına ve ağırlığına” yakıştırılmamış olabilir ki şiir hiç de onların istediği bir ağırlığı taşımayacak ve onların istediği biçimde saygın olmayacaktır. şiir, gerçek şiir okurlarının ve gerçek şairlerin anlayabileceği başka tür bir ağırlık ve saygınlığı yaşatmıştır. o halde sormak gerekir, bir şiir festivalinin açılış davetiyesine, resmi (formal) kılık kıyafetle teşrif buyrulmasını isteyenler de aynı “saygın” kişiler midir? bu kılık kıyafet yönetmeliği beni fena halde daraltıyor ve devlet memurları festivali ruhumu sıkıyor. özgeçmişimin makaslandığı festival kitapçığını gördüğümde incindim. önemsememeye çalıştım. neticede ben bir cadı olarak türlü ağır üzüntüleri şiir denen büyü ile başımdan savmıştım. aldırmamaya karar vermiştim. sonra gece yarısı üstüme büyük siyah bir pelerinin atıldığını gördüm rüyamda, uyandım. birden bire bu sansür beni çok sinirlendirdi. şöyle ki özgeçmişimden avukat olduğuma dair bölüm çıkarılsa hiç kızmazdım da, cadı olduğumu söyleyen kısım çıkarılınca art niyetli buldum. üstelik özgeçmişten ismi füsun olan bir kızımın olduğuna dair bir bölüm de çıkarılmıştı. demek insanın kızının isminin füsun olması da caiz değildi. bazılarının söylediği gibi hakikaten “ülkemiz normalleşiyor” ve başta şairleri normalleştirmek en mantıklısı, şairlerin özgeçmişlerinden caiz olmayan, örf adet ve din diyanete mugayir bölümlerin çıkarılması ve açılışta resmi kıyafet talepleri hep bu normalleşmenin belirtileri. öyle ki yakında bir cadı avı da başlayabilir, önce kendini cadı ilan edenler avlanır ve sonra bazıları cadı ilan edilerek avlanır. belki füruğ bizde de yasaklanır. belki bazı cümleleri özgeçmişimden çıkaranlar böyle bir tepki ile karşılaşacaklarını da öngörmemişlerdir. aman şimdi tepki çekmeyelim demişlerdir, festivalimizin “saygınlığı ve ağırlığına” cadı ve büyü gölgesi düşmesin demişlerdir. nasıl olsa bir cümle o kadar da önemli değil demişlerdir. işte o çıkarılan bir cümle bizi daha da cadılaştıran cümledir. festivalde şiir okumayacağım. ve bir cadı olarak beni fazlaca sinirlendirdiğinizi belirtmekle yetineceğim. eğer bana dense idi ki, özgeçmişinizden cadılıkla ilgili bölümü çıkaracağız izniniz var mı? hayır derdim. izin vermiyorum. maalesef bu da yapılmadı. bu “ağır ve saygın” festivali ve özgeçmişimi makaslayan beyefendileri ayıplıyorum. sizin festivaliniz varsa bizim de büyülerimiz ve kedilerimiz var. en muzır neşriyat duygularımla. hoşça kalın. didem madak
  • derler ki ;"birine altı çizili kitaplarınızı vermek/yaralarınızı emanet etmektir bir bakıma." ne güzel demiş. beni tanıyanlar bilir bu kadına tutkumu. bilmeyenler sizde öğrenmiş oldunuz, tanıştığımıza memnun oldum. gün içinde insan mırıldanır mı kendi kendine dizeleri. mırıldanıyormuş. kitap alışverişi yaptığım bir dostum var haftada bir o verir ben veririm acılar hayaller kitaplardan taşır. altı çizili kendimi bulduğum satırları uzatırken bir bakıma içini açıyorsun, sonra onun okuyup altını çizilmiş halde verdiği kitaplar gelir elime tek bir merakla bakıyorum, kesişim kümesinde neler var diye kesişimde bazen bir şey çıkmasa da iyi bir birleşim kümemiz var bence. neyse bu hafta ona didem madak kitabını verdim nedense buraya kesişim kümemizin dizelerini yazmak istedim. neden bilmem içimi dökmek istedim, kimsenin okumayacağını bilerek ama kendime not kalsın istedim.

    "raylar uzanırdı içimde kilometrelerce
    bir kara yılan gibi,
    bilemezdim menzil neresi?"

    "kalbimi kalın kitabının arasında kuruttum
    onu orada
    beş parmaklı bir çınar yaprağı gibi unuttum."

    "yapıştırsam da parçalarını hayatımın
    su sızdırıyordu çatlaklarından."

    "neden hep aynı yerdeyiz,
    hayattan söz edilirdi,
    zor denirdi,
    ve ardından susulurdu mutlaka."

    "bir gecekonduda oturuyor kalbim oysa
    yağmur yağdıkça
    bir gecekondunun damı gibi içine doğru ağlıyor"

    "ben sevgilisi çile olan bir gelindim pollyanna
    gel derdim gel, kim olursan ol yine gel...
    çiçekli bir düğün davetiyesi gibi otururdum balkonda"

    "bıçağın ucuyla kazımak aşkı fazla kızardığında.
    söyleyin ateşe,
    ruhunu üflemesin benden gayrısına."

    "ya siz,
    nasıl bilirdiniz çocukluğunuzu ey cemaat?
    nasıldı
    öldürdüğünüz birinin cenaze namazını kılmak?"

    "bir zamanlar kendimi
    bulunmaz hint kumaşı sanmıştım.
    kaç metredir benim yokluğum?
    benden daha çok var sanmıştım.
    benim yokluğumdan dünyaya
    bir elbise çıkar sanmıştım.
    dünyanın çıplaklığına bakmaya utanmadan
    sonunda ben de alıştım.
    ah...dedim sonra,
    ah!"

    "acıdan sızlarken burnumuzun direği
    morarmış çarşaflarımızı bayrak diye asardık
    dokunsalar dağılırdı iyi pişmiş kurabiyeler gibi kalbimiz
    kıtırdı ve çıtırdı"

    "beklemek üzerine felsefe kitabıydık
    her şeyi bekliyoruz diyorduk
    hayattan ne beklediğimizi soranlar"

    "sanırım lekelerin ülkesine gelin gidecektim
    zamanın başı bacaklarımın arasından çıkmıştı"

    "bol rüzgarlı bir balkonum olacaktı, dalgalanacaktım"

    "kardeşim sevgilime mektup yazdı
    bir yıldız gibi kayıp gitmesinden korkuyorum diye
    yıldızımın sivri uçlarını törpülüyordum ben o sıra
    kullanılmayan tabut kapaklarıyla."

    "gece açılıp gündüz kapanan bir parantezdim
    sözler vardı içimde işe yaramayan
    sözlerle konuştum karanlıkla...
    önce söz yoktu kalbimin en doğusunda
    sözler...
    bir yağlı urgandı acıyı boğmaya yarayan"

    "yarısı yenmiş aklımın,
    kalan yarısı çileden çıkmış
    habire tekkeye odun taşıyordu
    ölür şimdi diyerek. ölür zannederek"

    "bıçağın ucundaydı insanların hafızası
    ‘insan unutandır
    ve insan unutulmaya mahkum olandır.’
    tanrı şöyle derdi o zaman:
    ah! "

    "bazen ah diyorum durmadan,
    şimdi ben ahlatın başında,
    otuz iki yaşımda.
    ahlar ağacı gibi.
    rengarenk çaputlar bağladım yıllarca dallarıma"

    "sözleri tekrarlayarak yok eden çocuk gibiyim.
    acı çekmeyi öğrendiğimde ismimi de öğrendim."

    "sözlerin arasındaki boşlukta
    acı çekmemeyi öğrendim"

    "bir gün gelecek hiç ağlamayacaksın
    yüzün çatlayacak susuzluktan, şeytanın çatlamayacak
    bilecek ve söylemeyeceksin"

    "belki buluşurduk, telli duvaklı bir şiirde buluşurduk."

    "insan çıtır ekmeği ısırdığında,
    kırıklar dolar kucağına,
    işte orası umudun tarlasıdır.
    ve orada başaklar ağırlaştığında,
    sayısız ah dökülür toprağa."

    "kalbimin doğusu,
    her resme güneş çizen bir çocuktu.
    gam yükünün kervanları yürürdü dudaklarımda
    kavruk ve çatlaktı dudaklarımın toprakları
    ölümün ötesinde bir köy vardı
    orda, uzakta, kalbimin en doğusunda
    şimdi bana yalnızca
    dertli türkülere duyduğum karşılıksız aşk kaldı"

    "yarın karlar erirse
    yüzüm geçit verirse gülümserim birilerine"

    "uzaklara gittim
    uzaklar sana gelmez, sen uzaklara gidersin
    uzaklar seni ister, bak uzaklar da aşktan anlar bayım!"

    "yüzü dövmeli kadınların yüzünde yüzümü aradım.
    ülkem olmayan ülkemi
    kayboluşumu aradım."

    "bal gibi acının ikametgah senedini verebilirdi bana
    elemin nüfus suretini pekala mühürletebilirdim.
    elemin kimliğine emelin resmini yapıştırabilirdik.
    geriye artık içimden kaçmak kalırdı sahte pasaportla."

    "öldüğünü kimseye söylemedim
    oysa inanmıştık aşkın bedelsiz kamulaştırdığı hayatımıza
    evimizin ortasından geçen baharat yoluna,
    tarçın koklar, salep olurduk"

    "neden her aşk
    bir kadının cenazesini kaldırır mutlaka. "

    "sıkıntılardan bir ev kurdum yıllar sonra.
    güzel günlerimiz oldu.
    ne parantez açmak isterdim ne bir virgül koymak.
    onlara ne söylemeliyim.
    bir şey söylemem gerekir mi?
    insanlar aradığında gelmezler, aramadığında keşke beni çağırsaydın derler."

    "kınızın manayı fazla yoruyor
    sizin bu kızınız var ya kendini yangın kovası sanıyor
    siz orda uyuyun hala" *

    "geçmişim acıyor şimdi, yalnız benim değil
    benim ülkemin geçmişi de acıyor mesela.
    bilirdim oysa ilk badem ağaçları çiçek açar baharda.
    bilirdim çiçek satan çingene kızlarını
    onlar bütün şimdileri, bütün zamanlara
    bir gül parasına satardı.
    oğlan kıza bir gül alsa
    bilirdim odur en kırmızı zaman.
    adına aşk diyorlardı
    kalbimin doğusunda bir yalan dünya vardı."

    "vasiyetimdir:
    dalgınlığınıza gelmek istiyorum
    ve kaybolmak o dalgınlıkta."

    "bir göl vardı evimizin karşısında,
    mavi gözleri olan,
    kara yağız bir şehirde yaşamışım meğer yıllarca."

    "ah benim nergis kokulu cehaletim...
    ruj lekeleri bıraktın bardaklarda
    anlatmak isterdin kendini durmadan
    bir bardağa bile olsa.
    ne diyecektin, ne söyleyecektin
    şairlerin şahı olsan,
    bir ah’dan başka.
    ah benim nergis kokulu cehaletim
    bana yıllarca, bunca sözü boşa söylettin.
    ah!"

    "limanı olanın aşkı olmaz ki bayım!"

    "saydım, insanın doksan dokuz tane yalnızlığı vardı.
    aşk diyorsunuz ya
    ben istemenin allahını bilirim bayım!"

    "beni anla.
    geçti ömrüm iklimden iklime
    yuva yaptım kaç paket cigaranın bacasında
    yorgunum, kahvem çamur gibi
    batmaya da razıyım, artık beni anla
    yeter ki sen beni"

    "kalbim ucu kararmış bir tahta kaşık gibiydi bayım.
    kendimin ucunu kenar mahallelere taşıdım.
    aşk diyorsunuz ya,
    işte orda durun bayım
    ıslak unutulmuş bir taş bezi gibi kalakaldım
    kendimin ucunda
    öyle ıslak,
    öyle kötü kokan,
    yırtık ve perişan."

    "bilirim kim dokunsa şiire
    eline bir kıymık saplanacak."

    "hayatım bir mutsuzluk inşaatıydı pollyanna
    çimento, demir. çamur..
    duvarlarımı şiir ve türkü söyleyerek sıvardım.
    en üst kattan düşerdim her gün
    esmer bir işçi gibi dilini bilmediğim bir dünyaya
    hayatım bir mutluluk inşaatıydı pollyanna
    sana ve mutluluğa yazılmış mektuplarıma
    cevap beklediğim zamanlarda. "

    "sonu uçmak olan çığlığa.
    kime ne anlatarak bitirsem hayatımı?
    ölümüme de bir şiir yamar nasıl olsa birileri artık. "

    "kardeşim, biriciğim
    bazı yaralar yararlıdır buna inan,
    bazı yaraların ortasında küçücük bir el,
    sanki geçmişine çiçek uzatır,
    bazı yaralardan sızan kanla,
    tüm geleceğin yıkanır.
    bazı yaralar...
    sayıyorum,sayıyorum
    hiç bitmiyor güller
    sensiz hiç bitmiyor zaman.
    belki saymayı mutsuzlar bulmuştur.
    mutsuzlar hep sayar.
    bizler mihsabıyız hayatın,
    tam on gün oldu,
    gamzelerinden su içmiyor kuşlar.
    kardeşim,biriciğim
    hadi çık o karanlık odadan."

    "hayata söyleyin bundan sonra gitsin
    anlamını masallarda arasın "
  • ''sevdiğim bütün kadın şairler
    erkenden gidiyorlar
    sanki bir şeyler dercesine
    ima edercesine
    belki de
    acılarım bitsin diye
    bilmeden
    arkalarında bir acı yığını bırakarak
    gözüm kaldı
    süpürgen öksüz
    dizeler sensiz
    en güzel şiirin
    annesiz.''
  • 'ama yazgısını yaldızlı çokomel kağıtları gibi, tırnaklarıyla düzeltemiyor insan' der bir şiirinde
  • [...]
    anlatarak bitiriyorum hayatımı
    bilmiyorum başka nasıl bitirilir bir hayat
    bir çiçek çizdim bu akşam avcuma
    ismini herşey koydum*
    [...]

    [...]
    beni anneme götürsün bindiğim bütün taksiler.*
    [...]

    [...]
    seni sevince pazara çıktım sevinçten
    enginar aldım “süper enginarlar” diye bağıran adamdan
    oturup ağladım sonra, şaşırdın.
    bu “süper” oluşta canımı acıtan bir şeyler vardı.
    canımın acısıydın.*
    [...]

    (bkz: şimdiden bir hatırasın)
    (bkz: calikusu nun z raporu)
  • " ah pardon bayım, şu kırık kalbimle sizi sevdiğim için özür dilerim. "