şükela:  tümü | bugün
  • kendisini toplum dışına atan, öz bakımı yetersiz olan, dağınık yaşayan ve maddi seviyeleri düşük olan, yani diyojen'e benzeyen insanlara ithaf edilen sendrom(hem halk arasında, hem de psikiyatride). bu sendroma sahip insanlar, normalde entelektüel ve yaşlı insanlardır. sendroma geçiş süresinde, empati ve utanma gibi sosyal duyguları kaybederler. kişide çöp toplama bozukluğu olan compulsive hoarding görülebilir. ve tabii ki yalnız yaşarlar.. insanlara karşı tavırları özetle: "gölge etme başka ihsan istemem".
  • "bu hastalar normalde sosyokültürel seviyesi yüksek insanlar olup, bu tip bir davranış bozukluğuna çok yavaş geçmektedirler. ilk olarak etraflarında olup bitenlerle temaslarını kesen bu hastalar genellikle yalnız yaşarlar ya da etraflarındaki yakınlarının farkında değildirler. anti-sosyalleşip çoğunlukla kir pas içinde, dağınık bir ortamda yaşamaya başlayarak çöp toplamaya (syllogomania) da başlayabilmektedirler" *
  • dünyada bir sürü sendrom var. elini sallasan birine değiyorsun. o denli. çok. ohoo. sürüsüne bereket. milyarlarca insanın olduğu yerde; türlü türlü sendrom da biraz kaçınılmaz olarak ortaya çıkıyor sanırım. ve pekala, şaşırtıcı mı? değil hem de hiç değil. bu sendromlardan biri de diyojen'e atıfta bulunulanı; "gölge etme başka ihsan istemem." diyen diyojen feylesofumuz, yine kendini her şeyden soyutlayan bir "azıcık aşım kaygısız başım." havasında, veya bir fıçı içerisine kendini tıkıp tüm dünyadan, medeniyetten kendini soyutlamanın peşinde. bu ilginç vaka genelde yaşlılarda ortaya çıkıyormuş; tuhaf bir psikolojik rahatsızlık olduğu kadar ilgi çekici de. en azından benim için. diyojen, adamımsın.
  • belirli bir yaşam tarzı, sosyokültürel birikimi olan insanların zamanla yalnızlaşarak çevrelerinde olan bitenle ilgilenmekten vazgeçmeleri ve artık sosyal çevrelerindeki insanları önemsemeden yalnız başlarına, dağınık ve pis bir ortamda yaşamaları sendromudur.

    bazen çevremizde saçı sakalı yağ içinde, oldukça pis görünen, çöpleri atmayıp biriktiren ve insanları umursamayan, onlarla iletişim kurmayı reddeden kişiler görürüz. bu kimseleri tanıyan birileri varsa genelde şöyle der;

    - gençken çok zeki, çok bilgili biriydi. insanlar ona büyük bir saygı gösterirdi. yaşlanınca böyle oldu. evinde çöp bitikiriyormuş diyorlar. yazık, kimi kimsesi de yok...

    işte burada aslında farkına varmadan diyojen sendromu olan bir kişiyi tanımlamış oluyoruz.

    bu sendrom yavaş yavaş oluşur ve yaşlılıkla ortaya çıkar. beynin frontal lobunda meydana gelen bozulmalar sonucu oluşur. işin ilginç yanı, her frontal lob bozunumunda bu belirtiler ortaya çıkmadığı için genellemek de doğru değildir.
  • genellikle sosyokültürel seviyesi yüksek insanlarda görülen bir sendromdur. çevresi ile uyum sağlamakta ve insanların davranışlarını kabullenmekte zorlanan bu kişiler zaman içinde birtakım davranış bozuklukları göstermeye başlarlar.

    bu davranışların boyutları o kadar ileriye gider ki bu insanlar; kir pas içinde, dağınık, kaotik bir ortamda yaşarlar. yakınlarındaki insanları fark etmemeye ve bazı duygularını yitirmeye başlarlar. hayat standartları oldukça düşüktür ve kimseyle iletişime girmek istemezler. bu sendrom bazı uzmanlar tarafında ciddi bir nöropsikiyatrik bir durum olarak görülmektedir.

    bu sendroma neden diyojen adının verildiği, meşhur filozof diyojen'i tanıyan herkesçe tahmin edilebilir.
  • yaşlılarda görülme sıklığı daha fazla olan; evindeki çöpleri dışarı atamama; evi çöp eve çevirme durumu. adını; ünlü filozof diyojen'den almıştır. bu rahatsızlıktan muzdarip kimseler; kendilerine bakmaz ve sosyal hayatlarını sıfırlarlar.
  • diyojene yaklaşabilenleri görsem tebrik ederim. burada patronlarını götünü yalamak zorunda kalan beyaz yakalıların girdiği enrty'lere bakmayın siz. 1 gün bile diogenes'e yakın bir irade gösteremezler. sendromla bilirler o düşünürü.