şükela:  tümü | bugün
  • başkalarının doğum gününü kutlamayla ilgili bir problemim yok ama kendiminkini kutlamayı sevmiyorum. 25 yaşındayım şuana kadar 2 kez doğum günüm kutlandı. birisi kız arkadaşımın sürprizi diğeri de yakın bir arkadaşımın sürpriziydi. ayrıca doğum günü mesajları almaktan da nefret ediyorum, son birkaç yıldır doğum günümde facebook hesabımı donduruyorum benim gibilere kesinlikle öneriyorum.
  • en son ilkokul 2. sınıftayken annemler ve bi kuzenim falan sınıfta kutlamışlardı fanta ve pasta eşliğinde.belki öncesinde de sınıf arkadaşlarımın doğum günleri olmuş olabilir sınıfta, hiç hatırlamıyorum.şimdilerden o zamanlara şöyle bi uzaktan bakıyorum da yapılan tamamıyla başkaları kutlamış biz de oğlumuza doğum günü kutlaması yapalım diye yapılmış bi kutlama.bunu alıp şimdiki zamana vurursak şuan ki doğum günü kutlamaları da bana öyle geliyor, madem herkes doğmuş madem herkes kutluyor ben de kutlayayım.

    geçen doğum günümde bi kaç arkadaşım telefonla arayıp kutladı, ben de multimetreyle direnç ölçüp sınıflandırıyordum.doğrusunu söylemek gerekirse bi durup doğum günümde napıyorum amk ya dedim içimden ama sonra mutsuzsam her gün mutsuz olduğum, neşeliysem de her gün neşeli olduğum aklıma geldi.kendimi kandırmadım, doğum gününün diğer günlerden bi farkı olduğunu öğretmedi hayat bana.çemberin dışına bi şekilde çıkmışsanız daha farklı pencereden bakıyorsunuz.bu çemberin içinde bu ve bunlara benzer bi çok şey var.

    tanım:yakın arkadaşlarım haricinde yapmadığım ve isteyebilecek olanlar dışında hediye ile süslemeyeceğim eylem.doğum günü kutlamak.
  • ben 30'u kutladım. sonra yaşıyor olduğum için 37' yi. güzeldi. pastamda 30 yazıyor gibiydi.