şükela:  tümü | bugün
  • varolusun iki karsit ana prensiplerini barindiran bir ögreti... misal; aydinlik-karanlik, yeryüzü-gökyüzü, gece-gündüz, ates-su.
  • birbirine karsit, birbirine indirgenemez durum.
  • örnek olarak felsefe'de ruh ve madde, dinde antagonist iyi ve kötü düşüncesi.
  • (bkz: dualite)
  • (bkz: ying yang)
  • 2
  • temelini descartes in attığı felsefi akım
  • dualizm, varlikta daima iki prensibin varligini kabul eder. bunlar, bilgi kuraminda suje ve obje, ontolojide ruh ve maddedir. boyle bir ikilemin ilk orneklerini platonda idea ve duyusal dunya, aristoteles de form ve madde kavramlarinda goruruz. felsefede toz ya da cevher kavrami , genel anlamda, var olmak icin baska birseye dayanmasi gerekmeyen seyi, baska bir varlik turune indirgenemeyen varlik turunu ifade eder. metafizik anlamıyla tozculuk (cevhercilik) dusuncesi , varligin ve olaylarin gerisinde, onlarin esasini olusturan bir yada birkac toz oldugunu savunur. bu anlayis , tozun varligini kabul etmeyi aklin bir zorunlulugu olarak gorur. metafizik bir toz ikilemini en yetkin olarak descartes ortaya kotmustur. descartes a gore varlikta iki toz vardir. biri ruh, oburu de maddedir. ruh , dusunen tozdur.madde ise yer kaplayan tozdur. dusunmek, ruhun bir niteligidir, mekanda yer kaplamak da maddenin bir niteligidir. butun ruhi olaylarimiz ruhi toze, bedenimiz ise maddi toze girer. bunlar arasinda hicbir birlesme noktasi yoktur.
  • temelinde dualist olan mani dininin de örnek gösterilebileceği öğreti.
    (bkz: manicilik)
  • yarılma, ikiye ayrılma. mesela insanlar büyüye inanırlar da; büyünün veya büyücünün çağdaş standartla, yeni(entellekt)insan düşüncesiyle, egosuyla velhasıl kalıplaşmış inanç silsilesiyle örtüşmediğine inanmazlar.