şükela:  tümü | bugün
  • kadim zamanlarda berhayat olan erbâb-ı kemâlâttan, âriflerden bir zât-ı muhteremdir.

    fakire en çok tesir eden menkıbenin sahibi de kendisidir. iktibas eyleyelim;

    nakildir:

    ebu bekr hazretlerinin bir oğlu vardı. kur'an öğrenirdi. bir gün benzi sarmış olarak ve titreyerek eve geldi. babası oğluna:

    "oğul sana ne oldu?" diye sordu.

    "ey baba bugün üstadım, ayet-i kur'an sebak verdi ve ânın manasını işittim, korktum, bu hâle geldim."

    "ey oğul, hangi ayet idi?"

    "sure-i müzzemmil, 17'inci âyet idi" dedi.

    (ebubekir verrak hazretlerinin oğlu) bu ayetin mânâsı heybetinden hasta oldu. ecel döşeğine düşüp öldü. atası kabrine varır ağlardı ve kendisine hitaben derdi ki:

    "ey ebu bekr! senin oğlun bir kur'an ayeti işitti, allah korkusundan can verdi. sen kur'an'ı bunca hatmeyledin. ömrün ahire erdi. hiç allah'dan sen ânın kadar korkmaz mısın? senin gönlün kara taştan mı? hiç nesne tesir eylemez?"

    kaynak: http://www.tezkiretulevliya.net/evliyalar.html
  • bu adamcağzın pek hoşuma giden bir lakırdısı bulunur ki deme gitsin.

    "hikmetin en birinci hususiyeti sükut edip yalnız ihtiyaç duyulduğu kadar konuşmaktır."