şükela:  tümü | bugün sorunsallar (7)
137276 entry daha
  • yıllardır hiçbir şeyin hesabını yapmadığım, elimdeki herşeyi fazlasıyla paylaştığım insanın yıllar sonra düzlüğe çıkınca bana karşı paranın hesabını yapması son yıllarda en çok zoruma giden şey oldu.

    yıllarca kullanıldığımı öğrenmek çok kötüymüş.
  • buraya içimdeki gerçek duyguları dökmek istiyorum lakin çevremde o kadar çok insan var ki nickimi bilen yapamıyorum işte. o çizgiyi geçemiyorum.

    neler hissettiklerim hakkında tek bir fikriniz dahi yok. hayata benim baktığım açıyla baksaydınız en fazla 1 ay içinde kendinizi yüksek bir binadan aşağıya atmıştınız. diyeceklerim bu kadar.
  • insanlarda aptal ya da ezik izlenimi uyandırmamak için nasıl davranacağımıza, nerde ne diyeceğimize o kadar takık durumdayız ki kendi düşüncelerine sahip özgür bir birey olmakta çok feci başarısız oluyoruz. bazen bir an geliyor, bir konuda içimizden geleni, mesele hakkında gerçekte ne hissettiğimizi bile bilmediğimizi farkediyoruz.
    kim bilir belki o anlık duraksamalar bilinçaltımızdan, gün yüzüne çıkaramadığımız kişiliğimizden gelen boğuk bir yardım çığlığı, ben burdayım serzenişidir.

    durup kendinizi dinlemeye daha fazla vakit ayırın.
  • kendimden o kadar uzaklaştım ki, barışamıyorum bir türlü..
  • canım sıkılıyor, kafam çok dolu... keyfim yok kısacası; ancak somut bir sorunum yok ortada sadece hiçbir şeye konsantre olamadığımı söylemek isterim. dizi izlerdim bıraktım. kitap okurdum şimdi işkence gibi geliyor. televizyon sürekli kapalı. ekşi'de takılıyorum başlıktan başlığa atlıyorum. günlerim twitter'da ve sözlükte sörf yapmakla geçiyor. bugünlerin nasıl geçeceğini merak ediyorum. neden böyle oldum, nasıl kurtulurum hiç bilmiyorum.
  • daha dün öğlen beraber yemek yediğimiz tanıyan herkes tarafından sevilen meslektaşımın , hocamın cinayete kurban gitmesinin şokunu üzüntüsünü yaşıyorum. yüzlerce kez bıçaklanma vakalarına girip yüzlerce insanın hayatını kurtaran bir adamın bıçaklanarak ölmesi... insan hayatı bu kadar ucuzmuş demekki.
  • aslında çok güzel birgün de olabilirdi bugün ama olamadı. yani hayal kurmak değildi bu aslında. insanın her zaman iyi anlaştığı, saatlerce konuşup birşeyler paylaştığı biri her zaman karşısına çıkmaz gibi geliyor bana. olmayınca olmuyor demek ki. en iyisi kendi iç dünyama çekilip, tek başıma mutlu olmayı denemeye devam etmek.
  • yıllık iznimi hala kullanmadım. güzel bir tatil programı yapmam lazım. ama karar veremiyorum.
  • yıllardır ait değilim buralara diyip durdum. anladım ki sorunum toprakla değil takvimleymiş. ben bu zamana ait değilim.zamana ayak uydurmak için ne yeterince zekiyim ne de yeterince aptalım.
  • günlerimin büyük bir kısmı güzel şeyler olacağına inancımın azalmasıyla geçiyor. her geçen gün beni daha fazla umutsuzluğa ve karamsarlığa itiyor..

    lakin o günlerin içinde nadir de olsa yaşanan ufak tefek detaylar var ki onlar da tam tersi beni hayata bağlıyor ve içimdeki kaşifin merakını kabartıyor. onlar olmasa napardım acaba diye düşünmeden edemiyorum. sanırım o ufak tefek detayları görebilmek de marifet.

    içimdeki kaşife ve o meraka ihtiyacım var. amaçsız kalmaktan bir yanım korksa da her şeye rağmen umudumu da o karanlığa teslim etmiyorum.
125 entry daha