• sanırım ben narsist oldum. şu aralar kendimi çok seviyorum. vicdanımı rahatsız edecek hiç bir şey yapmadım hayatım boyunca. aferin bana ya.
  • "yapamıyorum. olmuyor." demekten sıkıldım.
  • sivilcelerim yüzünde normal hayat yaşayamıyorum. öz güvenimi kaybettim ve hiçbir şey yapasım gelmiyor. tedavimin bitmesine en az 3 ay var ve zor dayanıyorum. ergen gibi gözükmekten bıktım çünkü.
  • eğer seks olmayacaksa evden çıkmak saçma geliyor. oturur filmimi izlerim.
  • kafam allak bullak. odaklanamıyorum. keyif aldığım bir şey kalmadı. ne yapacağımı bilmiyorum. öğrendiklerimi unuttum ya da uygulayamıyorum. uyuyamıyorum. düşünemiyorum. karşı koymaya çalışıyorum lakin mümkün değil koyamıyorum.

    her bir hücrem. hücre değil vücudumdaki her bir atom yana yakıla itiraz ediyor. karşı koyamıyorum. ne yapacağımı bilmiyorum.

    ben uzun zaman sonra ilk kez ne yapacağımı bilmiyorum.
  • çok seviyorum lan. aşk falan değil bu. onca yıl aynı evi paylaşmışız, birbirimizden başka arkadaşımız kalmamış, ailesi olmuşuz birbirimizin. tamam bok gibi giden şeyler var, ama biz lan. biz?! gene iyileşirdik. neler atlatmadık mı beraber. son büyük kavgamız iki kırık vertebrayla bitti. çok kötüydü. ama iyileşirdik be. ölücez ya bigün, iyileşirdik, daha da kenetlenmiş çıkardık. adam doğum günüme saatler kala ayrıldı. neymiş evlenmiyormuşum. zamanında bana bunu yazdıran adam (bkz: #28554970) şimdi bok gibi bıraktı beni. bir de o kadar sakin ki, ben elime geçirsem parçalayacağım, "ben seni seviyorum ama kararımdan dönmeyeceğim, herkes yoluna baksın" falan diyor. sözlük. zaten her şey bok gibi gidiyor. canım çıkıp gidecek gibi hissediyorum. ama hiçbir şey olmuyor.

    edit: sevgilisi varmış -insert cinsiyetçi olmayan küfür- . kendi yatağımda bastım. tam bir illüzyon parçalayıcı deneyim. şimdi orda burda öpüşüp koklaşarak geziyorlar. anlamadığım, insanlar neden dürüst olamıyor? evlenmek istiyordu üzerinden 1 ay ancak geçti? nasıl. meeeh.
  • az önce bir anime izledim. türkçesi ateşböceği mezarlığı (bkz: #66236252) yarım saattir ağlıyorum.

    bir çok özelliğimi sevmem ama vicdanlı bir insan olduğumu, en azından bu özelliğim olduğunu düşünüyordum. geçenlerde acelem vardı küçük bir suriyeli çocuk para dileniyordu ve ağlıyordu. hava yağmurluydu üstü çamurdu. ınsanlar dönüp bakmıyordu bile. ben de bakmadan geçtim. şimdi kendi insanlığıma lanet okuyorum. ben iyi bir insan da değilmişim bunu anladım. kendi bencilliğim, acelem bir çocuğun ağlamasından önemliymiş. belki suriyeli değil de normal giyimli bir çocuk yolda ağlasa durur yardım ederdim. ama suriyelilerin yanından hergün geçip gitmeye alıştık.

    artık kendim dahil kimseye inancım kalmadı. hepimiz ikiyüzlü, tembel, bencil, anlayışsız canlılarız. umarım yakında kıyamet kopar .madem ki bu dünyaya o kadar acı yaşattık, daha dünyayı tanımayan çocukları türlü acılarla tanıştırdık, madem ki yaşatmayı bilmiyoruz o zaman hep birlikte ölelim
  • şahsi hayatım kötü gidiyor. allah'tan hayatımda bir kadın yok. bir de o'nun siktirip gitmesiyle hayatımı sikip atamazdım.
  • metrobüse binmeden büfeye uğradım, "çingene" bir ufak kız vardı, karnım acıktı sosis alır mısın dedi, o kadar bozukluğum yoktu, bisküvi seç dedim, negro benzeri bir şey istedi, uzattım bisküviyi. teşekkür etmedi, gülümsemedi, herhangi bir ifade yoktu yüzünde. kafasını çevirip az ilerde annesine doğru gitti. annesine verdi elindekini, sonra yerine döndü.
  • bir japon, kore, alman televizyonlarına bakıyorum bir uzaydan dünyayı gösteren canlı yayınlara bakıyorum bir de bizdeki televizyon kanallarına...