• bir yıl önce uzun bir dönem boyunca yaşadığım zor bir süreç bitti.

    o süreç boyunca hayatta her şeye inancımı yitirecek gibi hissediyordum.

    laf olsun diye söylemiyorum.güven duygumu umudumu bulamıyordum içimde.

    bazı insanlar içimi çok acıttı, hala bir şekilde o insanlarla karşılaşsam herhalde yanlarında bir an bile durmaktan çok kötü hissedip oldukları yerden gitmek isteyeceğimi biliyorum.bazı şeyler
    boğazımda düğüm gibi hissettiriyor.ama, kendimle gurur duyuyorum.ben bile isteye kimseye kötülük etmediğim, kimsenin yaşamına müdahale etmediğim halde hak etmediğim reaksiyonlarla karşılaştıysam eğer bu insanlar benim değerimi hak etmemiştilerdi, onları geride bırakmalıydım.

    bıraktım.

    şu an üzgün değilim.sadece bir burukluk var içimde.bir umut kırılması yaşama karşı.ama, onu da artık düşünmemeye çalışıyorum.aklıma geldikçe de işte yazarak aşmaya çalışıyorum.

    bu dönem içindeyken ve bugün hiç durmadan bana umut veren en önemli insan; belki de

    mustafa kemal atatürk tü.

    tanıdığım başka kimse değildi.

    kırıldıkça onun; “umutsuz durumlar yoktur, umutsuz insanlar vardır. ben hiçbir zaman umudumu yitirmedim.” sözünü düşündüm.bu söze sığındım.

    buzdolabımın üzerine yazdım sözlerini.her gün görmek için.

    derse girdim resmine baktım güçlü hissetmek için.

    sonra, onu sanki daha iyi anladım.yalnızlığını.

    “cumhuriyet, bilhassa kimsesizlerin kimsesidir.”

    sözünün önemini.

    ne kadar sevgi dolu olduğunu; sulh istemesinden bildim.

    sevmek önemli.barış içinde olmak önemli.umudunu yitirmemek önemli.ama, her şeyden daha da önemlisi vazgeçmemek mücadele etmekten.

    en çok bunu öğrendim.

    şimdi, bugün eskiye kıyasen daha basit problemlerim var.

    okul dersleri...öff ders ne ki illa bir şekilde verilir.

    iş yoğunluğu...yaklaşan sunumlar, yakalanmaya çalışılan iş takvimi...hepsi halledilir.

    her gün gitmekten yolları aşındırdığım; en az iki saat süren afaki mesefaler...hiç önemli değil.kitap okumak için birebir zaman :) katlanabilirim.

    anlamak için uğraştığım, verdiğim değeri göremediğim insanlarla karşılaşmaya devam etmek...öfff ben kimleri çıkarttım yaşamımdan.kimlerle sınandım.bu,ne ki...

    iyi niyetimi anlamayana uğraşmayacağım.varlığımı haram sayana yokluğum helal.demekki başka insanlar var tanımam gereken, demekki başka birileri belki de daha mutlu edecek beni.geçinizzz...

    bazen kızıyorum,çok üzülüyorum olanlara ülkede.ama, bazen de düşünüyorum başka bir yerde doğsaydım içimde böyle bir umudu var eden atam kim olabilirdi ki ?

    başka ülkelerin insanları böyle bir lideri ancak kendi kurgu dünyalarında yaratıp, film diye pazarlamaya çalışırlar da işte gerçeği başka.
  • hayatımdaki en değerli varlığı kaybettiğimi yeni yeni idrak ediyorum galiba. içim yanıyor sözlük. kimse o gibi sevmeyecek beni. kimse o kadar dua etmeyecek benim için. bana ondan geriye kalan tek şey o günkü başındaki çemberi ve küpeleri. bir an önce yanına gelmek istiyorum pamuğum..
  • kendime verdiğim sözler var. hak ettiğimi düşündüğüm şeyler var. umarım bir gün benim olurlar.
  • güvenmek inanmak istedim. yanıldım. yine olsa yeniden güvenmek isterim. öyle de salağım.
  • bazen merak ediyorum, dara düştüğünde sığınacak bir limanın olması nasıldır acaba? ya da cok sevmekten ziyade bir insana komple güvenebilmek? seni yarı yolda bırakmayacağını bilmek, böyle gözü kapalı inanmak birine ve tabii yanılmamak, nasıl bir histir acaba?
  • siyami ve zifir değil. minnak ve duman’ı bugün takip ettim. onlar da artık değil. minik fare değil galiba. kırçıl da değil diye düşünüyorum. birkaç gün daha ishal menüsüne devam.
  • ben insalığını yitirmiş bu zamandan korkuyorum
  • mutlu olabilmek için zeytin dikmem lazım güzelim. yaşama sevincini sömürdüğümün farkındayım. farkında olmaz mıyım?
    ama zeytin dikmem lazım güzelim... insan ilişkileri ağır geliyor. insanlığın kendi elleriyle kurduğu, kabullendiği ve memnun olduğu bu modern köleliği kabullenemiyorum, görmezden gelemiyorum, dahası bu tehlikeli girdapta çırpındıkça çok yoruluyorum. sade kalmak, sadelik istemek huysuzluk oluyor. zengin bir kahvaltı istemiyorum, öğünde 3 çeşit yemek istemiyorum, ihtiyacım olmayan o ceketi almak istemiyorum, güney avrupaya gitmek istemiyorum.
    yetinebilmek için zeytin dikmem lazım. sıcak bir yaz günü ağacımın can suyunu kana kana içişini izlemem lazım. zeytinlerin yerine yapılan beton evleri yakmam lazım.
    zeytinleri kesen herkes ölsün.
  • bazen alakam ve umrum olmayan konular hakkında yorum yapar ve sanki alakam ve umrummuş gibi gösteririm. yanlışlıkla. halbuki banane senden banane dıdından.
  • "itirazım var bu zalim kadere
    itirazım var bu sonsuz kedere
    feleğin cilvesine hayatın sillesine
    dertlerin cümlesine itirazım var!"