şükela:  tümü | bugün
  • türkiye ama hayalimdeki.
  • ''...ölüm bir ülke mi dersin yurdanur kardeş? öyleyse eğer, yazın ölmek zor. öyle bir ülke olsun ki bir ülke demeyelim, bir ev olsun herkes için. varsın duvarları olmasın. varsın soğuk girsin bir tarafından. sen, ben , biz olalım içinde. başkaları da olsun. çok mu zor yurdanur kardeş?''*
  • soğuk ülkelerin sıcak ve medeni insanları arasında olmak isterim.

    (bkz: norveç)
    (bkz: isveç)
    (bkz: finlandiya)
    (bkz: hollanda)
    (bkz: danimarka)
  • (bkz: shire)
    ye, iç, sıç, yat.
  • ülke değil... pokémon evreninde yaşamak istiyorum ben.
  • (bkz: finlandiya)
  • valla bana dan bilzerian kadar para versinler, her ülkede yaşarım. yeter ki paran olsun heryer çok güzel.
  • volkan patlasa, meteor düşse, malum parti iktidara yapışsa yine türkiye. ucuz popülizm kokuyor bu yazdığım farkındayım ama sizi temin ederim samimiyim.

    gitmek isteyene de lafım yok onları anlıyorum keşke nitelikli gençlerin mutlu olabilecegi bir ülke olsa burası ancak degil gerçekten.

    bana gelirsek hem nitelikli değilim hem genç değilim hem de ölümüne istanbul aşığıyım. yarın ñükleer felaket olsa pazarcı brandasını sırtıma alırım gene de bir yere gitmem.

    herkesin anadoludan memleket söyledigi ve bununla gurur duydugu lise yıllarında memleket nere sorusuna istanbul demiş adamım lan ben. o zaman satmamısım istanbulu şimdi mi satıcam.

    millet istanbullu insan mı olur amk denmesin diye eniştesinin, komşusunun falan köyünü veriyordu memleket olarak.

    bende o yok. düz istanbul, direkt istanbul. üç beş çakal dadandı diye meydanı bırakacak degilim.
  • sansarafisko (:
  • türkiye istanbul kadıköy.

    daha da spesifik olamak gerekirse moda ülkesinde yaşamak istiyorum ölene kadar. biliyorum ülke iyi durumda değil ve biliyorum bizim gücümüz yetmiyor değiştirmeye ama yine de ben başka yerde yaşayamam. popülist konuştuğumu düşüneceksiniz ama değil çünkü ben gittim yaşadım başka ülkede ama deli gibi özledim kadıköy'ü geri döndüm. mecbur da değildim ama yine de döndüm.

    canlı kameralardan kadıköyün sokaklarını izliyordum zaten türkiyede değilken de. sadece özlemek değil bu çünkü özlem görünce geçer. ben baya baya dünyadaki en güzel yerin kadıköy olduğunu düşünüyorum. bunun en temel sebebi de insanlar bence. kadıköy hep genç hep aydınlık hep mutlu. hüznü bile bir başka güzel canım kadıköy'ün.

    ölüp gittiğimde çaktırmadan beni bir kaldırımın altına gömün lan tek büfenin oralarda. üzerimden liseli aşıklar geçsin. komünistler eylem yapsın. gümüşçü gezmeye gitsin metalciler. ne dua isterim ne hatırlanmak isterim. mis gibi çürür kaybolurum orada.

    öte yandan benden sonra kadıköy'ün hala yerinde duracak olmasını da kıskanıyorum ne yalan söyleyeyim.

    sözün özü seviyorum merkez.
    bir yere de gitmem dururum burada.

    edit: ben bu başlığa yıllar önce yazmışım yahu. hafızam yok ama tutarlıyım gördüğünüz gibi.