şükela:  tümü | bugün
  • steven spielberg yonettigi, christian balein veletken oynadigi ve john malkovichin bize yetenegini sundugu 1987 yapimi film.

    1941'de japon ordusunun shanghaii ele gecirmesiyle, shanghaida yasayan aristokratimsi bir ingiliz ailenin oglunun kargasada ana babasini kaybederek bir sekil japon esir kampina dusmesini ve orda basindan gecenleri anlatir film.
    spielberg her zamanki gibi hayvani 1000 kisilik toplu kargasa sahnelerini ve de umitsizlik/keder sahnelerini cok guzel cekmis. ancak zafer sahnelerinin ,spielberg'in arka plandaki amerikanya kokan 'biz en buyuguz superiz' muzigini kullanmasi yuzunden insanin tuylerini diken diken etmekten oteye gidemedigi kanaatindeyim.
  • christian bale bu filmindeki rolüyle olağan üstü genç aktör performansı ödülüne layık görülmüştür..
  • tum sahnelerin etkileyici oldugu ancak kamikaze sahnesinin tuyleri diken diken ettigi,bile bile olume gidisi gozler onune seren muthis otesi spielberg filmi.
  • ayni zamanda spielberg'un kucuk yeteneklerin filmi goturmesi olayina ornek filmlerinden
  • kuleye tirmanip ucaklara hayran hayran bakarken pilotun cocuga el sallamasi sahnesi vardir süperdir. bir de cocuk kahramanin arkadas oldugu ve hemen hemen kendisiyle yasit olan japon cocuk, ki kendisi aslinda kamikazedir, iyilik olsun diye kiliciyla meyve keserken amerikali cocuga saldiriyor sanilip vuruldugu sahne var akillardan silinmeyen.
  • türkce'ye günes imparatorlugu olarak cevirilmisti.
  • öncelikle kitap formatında tüketilmesi tavsiye edilebilecek j.g.ballard yaratısı. filmi de iyidir hoştur ama aslolan kitabıdır.

    (bkz: j g ballard)
  • gördüğüm en iyi afişe sahip filmlerdendir.
  • çocuk esir kampından kurtulup anne babasını buldugunda anne ve babasına saskınlıkla bakar annesinin ellerindeki ojeleri inceler dudaklarındaki ruja dokunur ve yapılı saclarına bakar sonra annesi ona sarılır ama ne o artık cocuktur ne de onlar gibidir...
  • bu filmde bana ilginç gelen bir şey daha var o da ritmi film o kadar duygusal ve o kadar derin anlatıma sahipken oyle bir ritmi varki bir sahne sonrasında durulup aglamanıza izin vermiyor hemen akıyor zaman ve yenbi duruma adapte olmaya calısıyor seyirci en azından ben böyle hissettim...aglamak istedim vakit bulamadım kısacası...