şükela:  tümü | bugün soru sor
  • 2017 yapimi karim moussaoui filmi. "kuslar donunceye dek"
    cekimler fransa'dan, katar'dan, almanya'dan filan destekli.

    baskent cezayir'den sahra kiyisindaki biskra'ya, oradan setif'e uzanan ic ice gecmis uc oyku cevresinde cezayir manzaralari.
    ahlaksal celiskiler, curume, sinifsal kesitler, arizalar, hersey askidaymis hali, gelenekle (bati, alafranga) cagcil (yerel, muhafazakar) arasindaki git geller, ic savasin golgeleri, kararlar ve tesirleri.

    metindeki aksakliklar, mantiksal noksanlar filan aslinda fatih akin'vari bir anlatima isaret ediyor. fransiz, alman, kanadali izleyiciler gozleri yorulmadan, daralmadan izleyebilsin deyu sulandirilip araya muzik, renkler serpistirilmis.
    oykuler caprasik. kulture yabanci, hatta aykiri koseler var. sahici ve zorlama yonleriyle karakterler, muzik, dans, geleneksel, bireysel, hep bir corbada kaynamis.
    oyunculuklar yer yer siritiyor, yalniz goruntuyle, oyuncu dagilimiyla olmuyor.
    kurgu 90'lardan 2000'lerin ortalarina kadar perdede bayginlik veresiye yayilan post-modern yordamlara sariliyor. cok gozu yormuyor ama.

    genel olarak, bos vakitte seyirlik bir film.
    kiymetli tarafi, karanlik, tekinsiz magrip sokaklarinda, tasrasinda ne manzaralar yasaniyor resmetmeye cabalamasi.
    o civardan boyle sesler kolay kolay duyulmuyor. oralarin insani, insancilligi pek bilinmiyor, taninmiyor, sanki yokmus misal.
    neticede, magribin pastel resimleri, insancil halleri, son kertede kiymetli.