şükela:  tümü | bugün
  • yazarların okudugu 17890929 siirden en sevdikleridir....

    yaşamak şakaya gelmez,
    büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın
    bir sincap gibi mesela,
    yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden,
    yani bütün işin gücün yaşamak olacak.
    yaşamayı ciddiye alacaksın,
    yani o derecede, öylesine ki,
    mesela, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda,
    yahut kocaman gözlüklerin,
    beyaz gömleğinle bir laboratuvarda
    insanlar için ölebileceksin,
    hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
    hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
    hem de en güzel en gerçek şeyin
    yaşamak olduğunu bildiğin halde.
    yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
    yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin,
    hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
    ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,
    yaşamak yanı ağır bastığından.
    nazım hikmet
  • “yaşamında en zor işin, kendi yolunu yürümek olacak
    – ve, ilişkin olan, önem ve değer verdiğin kişilere, bunu anlatmak:
    yaşamının, yaşadığın kadarıyla, yalnızca senin yaşamın olduğunu: aynı şeyin
    onlar için de geçerli olduğunu; ilişkide olmanın da,
    bu temel gerekliliği engellemediğini,
    engellememesi gerektiğini…
    ama, anlatamayacaksın ki…

    – çünkü , daha kendin bile gereğince
    anlamamış olacaksın bunu…

    ancak arada bir gerçekten yaşayacaksın:
    duygusal olarak “unutulmaz bir an” denen
    yaşam aralıklarından birinde, tam kendin olarak,
    tam kendisiyle yüzyüze geldiğin bir başka kişiyle
    birlikte, birşey yaşadığında(bir sevinç, bir acı…)
    – o zaman gerçekten yaşarsın.
    ama bu “an”ları son derece seyrek yaşarsın
    (kimi insanlar-çoğunluk?- bunları hiç yaşamaz belki); son derece de kısa…
    gene de, bunların sağladığı anlam yoğunluğu, yaşamının bütün geriye kalan çölünü yeşertmeye yetecek.”

    oruç aruoba
  • ben içeri düştüğümden beri

    ben içeri düştüğümden beri güneşin etrafında on kere döndü dünya
    ona sorarsanız: ’lafı bile edilemez, mikroskopik bi zaman...’
    bana sorarsanız: ‘on senesi ömrümün...’
    bir kurşun kallemim vardı, ben içeri düştüğüm sene
    bir haftada yaza yaza tükeniverdi
    ona sorarsanız: ’bütün bi hayat...’
    bana sorarsanız: ‘adam sende bi hafta...’
    katillikten yatan osman; ben içeri düştüğümden beri
    yedibuçuğu doldurup çıktı.
    dolaştı dışarda bi vakit,
    sonra kaçakçılıktan tekrar düştü içeri, altı ayı doldurup çıktı tekrar.
    dün mektubu geldi; evlenmiş, bi çocuğu olacakmış baharda...

    şimdi on yaşına bastı, ben içeri düştüğüm sene ana rahmine düşen çocuklar.
    ve o yılın titrek, uzun bacaklı tayları,
    rahat, geniş sağrılı birer kısrak oldu çoktan.
    fakat zeytin fidanları hala fidan, hala çocuktur.

    yeni meydanlar açılmış uzaktaki şehrimde, ben içeri düştüğümden beri...
    ve bizim hane halkı, bilmediğim bir sokakta, görmediğim bi evde oturuyor

    pamuk gibiydi bembeyazdı ekmek, ben içeri düştüğüm sene
    sonra vesikaya bindi
    bizim burda, içerde
    birbirini vurdu millet, yumruk kadar simsiyah bi tayin için
    şimdi serbestledi yine, fakat esmer ve tatsız

    ben içeri düştüğüm sene, ikincisi başlamamıştı henüz
    daşov kampında fırınlar yakılmamış, atom bombası atılmamıştı hiroşimaya
    boğazlanan bir çocuğun kanı gibi aktı zaman
    sonra kapandı resmen o fasıl, şimdi üçünden bahsediyor amerikan doları
    fakat gün ışığı her şeye rağmen, ben içeri düştüğümden beri
    ve karanlığın kenarından, onlar ağır ellerini kaldırımlara basıp doğruldular yarı yarıya

    ben içeri düştüğümden beri güneşin etrafında on kere döndü dünya
    ve aynı ihtirasla tekrar ediyorum yine
    ‘onlar ki; toprakta karınca, su da balık, havada kuş kadar çokturlar.
    korkak, cesur, cahil ve çocukturlar,
    ve kahreden yaratan ki onlardır,
    şarkılarda yalnız onların maceraları vardır’

    ve gayrısı
    mesela, benim on sene yatmam
    laf’ı güzaf...

    nazım hikmet ran
  • bu sıra beni en güzel bu dizeler anlatıyor;

    seni düşündüğüm zaman
    içimde bir çocuk bahçesinin kapıları açılıyor
    dünyanın bütün çocukları doluyor içeri

    seni düşündüğüm zaman
    ilkbahar gibi bir şey oluyor
    anlatılmaz bir sevinç kaplıyor her şeyi

    elimdeki kalem
    parmaklarımda şakıyan
    bir kuşa dönüşüyor
    masam bir güneş denizinde yüzüyor

    seni düşündüğüm zaman
    yalnızlık çeken sözcükler
    kolkola giriyor birden

    seni düşündüğüm zaman
    bir bulut oluyorum
    uçmaktan başka bir şey bilmeyen.

    ataol behramoğlu.