şükela:  tümü | bugün
513 entry daha
  • size bir ergenlik dönemi dramımı anlatayım. suratımın o dönem fazla sivilceli olması mahvetti yıllarımı. aynaya bakmak istemiyordum en basitinden. otobüste yanım boş olsa da oturulmadığı zamanlar olurdu vebalı gibi... durum hiç öyle değil belki de ama psikolojik olarak bağ kurduğum tek durum sivilcelerimdi. şimdi böyle bi sorunum yok fakat bu durumu yaşadışımda kendimi suçluyorum, rahatsız mı ediyorum neden bi kadının yanında oturmak için yer değiştiriyor? çok da kafaya takmamak lazım ama insan kendini adını koyamadığı bir hisle baş başa buluyor. kısa süreli otobüs aşkları gibi platonik hayallerin bok yemesinden de olabilir kimse bilemez.
    (arka planda müslüm gürses kimsesiz kul çalarak okuyabilirsiniz)
36 entry daha