şükela:  tümü | bugün
7 entry daha
  • sanırım yaşlanıyorum ve yaşlandıkça da akşamları show haber seyredip ağlayan anneme benziyorum. mesela ne alaka şimdi dani siciliano'nun gayet eğlenceli yeni albümü slappers'dan "big time" isimli şarkıyı dinleyip de hüzünlenmek??? bir kere şarkı öyle insanı hüzünlendirecek cinsten değil, hatta son derece de dım tıs tak başlıyor. ama tam şarkının yarısına geliyoruz ve birden bir şey oluyor, böyle melodi değişiyor, arkadan yeni bir müzik peydahlanıyor ve birden öne çıkıyor, şarkıya hakim oluyor. ve sonra dani, o muhteşem sesiyle başlıyor söylemeye:

    could it be she’s taking me away to sea
    a kiss of leave
    a small wave to me

    could it be she’s taking me to depths and leagues
    return to me
    not easy to fathom

    could it be explaining where i need to be
    adrift from thee
    escaping these moorings

    could it be explaining what i need to breath
    a chance to feel the rocking of mourning...

    işte o an ne oluyorsa oluyor. bir şeylere üzülüyorum ama neye üzüldüğümü bilmiyorum. bir tuhaf hüzün, melankoli hali. sanki benden bağmsız birilerinin bir şeylerine üzülüyorum, tıpkı show haber'de seyrettiği, 16 yaşında kocaya kaçıp, kötü yola düşmüş ve 8 sene sonra anasına babasına kavuşmuş fadime'nin dramına gözyaşı döken annem gibi işte, ama yok, ben gözyaşı dökmüyorum, sadece üzülüyorum bu 3. kişilerin hikayesine. aslında üzüldüğüm hikayenin de ne olduğunu bilmiyorum ama neyse işte, dedim ya, of sanırım yaşlanıyorum.
10 entry daha