şükela:  tümü | bugün
2 entry daha
  • bob dylan'ın son albümü. albümdeki murder most foul, i contain multitudes, false prophet adlı şarkıları daha önce dinlemiştik. şarkı sözlerine dikkat kesildim, daha çok dylan'ı dylan yapan gangster konulu şarkılara gömülmüş yaşam ve tarih muhasebesi içeriyorlar. dylan'ı severim, ondan yeni şarkılar dinlemeyi de, ancak bana kendi tematik stereotype'ını vurgulama gereğini hissetmiş, kendisinden bekleneni hala verebildiğini göstermek istemiş gibi geldi. ne olsaydı böyle düşünmezdim, bilmiyorum. şarkılar yeni ama içlerinde yeni bir söz yok sanki.

    yine de 2020 senesinde hala bob dylan dinleyebildiğim için kendimi şanslı hissediyorum. bunca sene sonra bir amerikan şairi olarak kendi kişisel muhasebesini hala dinletebiliyor olması onun başarısı ama bu başarı bu albümle değil, onun geçmişiyle ilgili. cepten yiyen bir şair ve şarkıcıyla karşı karşıyayız ama buna da hasret olduğumuz bir dönemdeyiz. bugün artık heyecanlandıran bir şiir yok, bir şarkı yok, ne yapalım, yolun bundan sonrasını katırlarla geçeceğiz.

    i contain multitudes'ten iki dizeyle kapatayım:

    "what more can i tell you?
    i sleep with life and death in the same bed"

    addendum: the new yorker'da albümü bugünkü ırkçılık tartışmalarına bağlayarak değerlendiren bir yazı var. onu da paylaşmak isterim: bob dylan’s “rough and rowdy ways” hits hard https://newyorker.com/…ugh-and-rowdy-ways-hits-hard
7 entry daha