şükela:  tümü | bugün
13 entry daha
  • onbirinci mes'ele

    meyve'nin onbirinci mes'elesinin başı; bir meyvesi cennet ve biri saadet-i ebediye ve biri rü'yetullah olan iman şecere-i kudsiyesinin hadsiz, küllî ve cüz'î meyvelerinden yüzer numuneleri risale-i nur'da beyan ve hüccetlerle isbat edildiğinden, izahını "siracünnur"a havale edip; küllî erkânının değil, belki cüz'î ve cüzlerin, cüz'î ve hususî meyvelerinden birkaç numune beyan edilecek.

    birisi: bir gün bir duada, "ya rabbi!
    cebrail, mikâil, israfil, azrail hürmetlerine ve şefaatlerine, beni cinn ve insin şerlerinden muhafaza eyle" mealinde duayı dediğim zaman, herkesi titreten ve dehşet veren azrail namını zikrettiğim vakit gayet tatlı ve tesellidar ve sevimli bir halet hissettim.
    elhamdülillah dedim.
    azrail'i cidden sevmeğe başladım.
    melaikeye iman rüknünün bu cüz'î ferdinin pek çok meyvelerinden yalnız bir cüz'î meyvesine gayet kısa bir işaret ederiz.
    birisi: insanın en kıymetli ve üstünde titrediği malı, onun ruhudur.
    onu zayi' olmaktan ve fenadan ve başıboşluktan muhafaza etmek için kuvvetli ve emin bir ele teslimin derin bir sevinç verdiğini kat'î hissettim.
    ve insanın amelini yazan melekler hatırıma geldi.
    baktım, aynen bu meyve gibi çok tatlı meyveleri var.
    birisi: her insan kıymetli bir sözünü ve fiilini bâkileştirmek için iştiyakla kitabet ve şiir, hattâ sinema ile hıfzına çalışır.
    hususan o fiillerin cennet'te bâki meyveleri bulunsa, daha ziyade merak eder.
    "kiramen kâtibîn" insanın omuzlarında durup onları ebedî manzaralarda göstermek ve sahiblerine daimî mükâfat kazandırmak, o kadar bana şirin geldi ki tarif edemem.
    sonra ehl-i dünyanın, beni hayat-ı içtimaiyedeki herşeyden tecrid etmek içinde bütün kitablarımdan ve dostlarımdan ve hizmetçilerimden ve teselli verici işlerden ayrı düşürmeleriyle beraber, gurbet vahşeti beni sıkarken ve boş dünya başıma yıkılırken, melaikeye imanın pek çok meyvelerinden birisi imdadıma geldi.
    kâinatımı ve dünyamı şenlendirdi, melekler ve ruhanîlerle doldurdu, âlemimi sevinçle güldürdü.
    ve ehl-i dalaletin dünyaları vahşet ve boşluk ve karanlıkla ağladıklarını gösterdi.
    hayalim bu meyvenin lezzetiyle mesrur iken, umum peygamberlere imanın pek çok meyvelerinden buna benzer bir tek meyvesini aldı, tattı.
    birden, bütün geçmiş zamanlardaki enbiyalarla yaşamış gibi onlara imanım ve tasdikim, o zamanları ışıklandırdı ve imanımı küllî yapıp genişlendirdi.
    ve âhirzaman peygamberimizin imana ait olan davalarına binler imza bastırdı, şeytanları susturdu.
    birden "hikmetü'l-istiaze lem'ası"nda kat'î cevabı bulunan bir sual kalbime geldi ki: "bu meyveler gibi hadsiz tatlı semereler ve faideler ve hasenatın gayet güzel neticeleri ve menfaatleri ve erhamürrâhimîn'in gayet merhametkârane tevfikleri ve inayetleri ehl-i hidayete yardım edip kuvvet verdikleri halde; ehl-i dalalet neden çok defa galebe eder ve bazen yirmisi, yüz tane ehl-i hidayeti perişan eder." diye, manen benden soruldu.
    ve bu tefekkür içinde, şeytanın gayet zaîf desiselerine karşı kur'anın büyük tahşidatı ve melaikeleri ve cenab-ı hakk'ın yardımını ehl-i imana göndermesi hatıra geldi.
    risale-i nur'un onun hikmetini kat'î hüccetlerle izahına binaen, o sualin cevabına gayet kısa bir işaret ederiz:
    evet bazen serseri ve gizli, muzır bir adamın bir saraya ateş atmağa çalışması yüzünden, yüzer adamın yapması gibi; yüzer adamın muhafazası ile ve bazen devlete ve padişaha iltica ile o sarayın vücudu devam edebilir.
    çünki onun vücudu, bütün şeraitin ve erkânın ve esbabın vücuduyla olabilir.
    fakat onun ademi ve harab olması bir tek şartın ademiyle vaki' ve bir serserinin bir kibritiyle yanıp mahvolduğu gibi, ins ve cin şeytanları az bir fiil ile büyük tahribat ve dehşetli manevî yangınlar yaparlar.
    evet bütün fenalıklar ve günahlar ve şerlerin mâyesi ve esasları ademdir, tahribdir.
    sureten vücudun altında, adem ve bozmak saklıdır.
    işte cinnî ve insî şeytanlar ve şerirler bu noktaya istinaden gayet zaîf bir kuvvetle hadsiz bir kuvvete karşı dayanıp, ehl-i hak ve hakikatı cenab-ı hakk'ın dergâhına ilticaya ve kaçmaya her vakit mecbur ettiğinden, kur'an onları himaye için büyük tahşidat yapar. doksandokuz esma-i ilahiyeyi onların ellerine verir.
    o düşmanlara karşı sebat etmelerine çok şiddetli emirler verir.
    bu cevabdan, birden pek büyük bir hakikatın ucu ve azametli, dehşetli bir mes'elenin esası göründü.
    şöyle ki:
    nasılki cennet bütün vücud âlemlerinin mahsulâtını taşıyor ve dünyanın yetiştirdiği tohumları bâkiyane sünbüllendiriyor, öyle de; cehennem dahi, hadsiz dehşetli adem ve hiçlik âlemlerinin çok elîm neticelerini göstermek için o adem mahsulâtlarını kavuruyor ve o dehşetli cehennem fabrikası, sair vazifeleri içinde, âlem-i vücud kâinatını âlem-i adem pisliklerinden temizlettiriyor.
    bu dehşetli mes'elenin şimdilik kapısını açmayacağız.
    inşâallah sonra izah edilecek.
    hem meleklere iman meyvesinden bir cüz'ü ve münker ve nekir'e ait bir numunesi şudur: herkes gibi ben dahi muhakkak gireceğim diye mezarıma hayalen girdim.
    ve kabirde yalnız, kimsesiz, karanlık, soğuk, dar bir haps-i münferidde bir tecrid-i mutlak içindeki tevahhuş ve me'yusiyetten tedehhüş ederken, birden münker ve nekir taifesinden iki mübarek arkadaş çıkıp geldiler.
    benimle münazaraya başladılar.
    kalbim ve kabrim genişlediler, nurlandılar, hararetlendiler; âlem-i ervaha pencereler açıldı.
    ben de şimdi hayalen ve istikbalde hakikaten göreceğim o vaziyete bütün canımla sevindim ve şükrettim.
    sarf ve nahiv ilmini okuyan bir medrese talebesinin vefat edip, kabirde münker ve nekir'in: "men rabbüke = senin rabbin kimdir?" diye suallerine karşı, kendini medresede zannedip nahiv ilmiyle cevab vererek: "(men) mübtedadır, (rabbüke) onun haberidir; müşkil bir mes'eleyi benden sorunuz, bu kolaydır." diyerek, hem o melaikeleri, hem hazır ruhları, hem o vakıayı müşahede eden orada bulunan bir keşfe'l-kubur velisini güldürdü ve rahmet-i ilahiyeyi tebessüme getirdi, azabdan kurtulduğu gibi; risale-i nur'un bir şehid kahramanı olan merhum hâfız ali, hapiste meyve risalesi'ni kemal-i aşkla yazarken ve okurken vefat edip kabirde melaike-i suale mahkemedeki gibi meyve hakikatlarıyla cevab verdiği misillü; ben de ve risale-i nur şakirdleri de, o suallere karşı risale-i nur'un parlak ve kuvvetli hüccetleriyle istikbalde hakikaten ve şimdi manen cevab verip onları tasdike ve tahsine ve tebrike sevkedecekler inşâallah.
    hem meleklere imanın saadet-i dünyeviyeye medar cüz'î bir numunesi şudur ki: ilmihalden iman dersini alan bir masum çocuğun, yanında ağlayan ve masum bir kardeşinin vefatı için vaveylâ eden diğer bir çocuğa: "ağlama, şükreyle.. senin kardeşin meleklerle beraber cennet'e gitti; orada gezer, bizden daha iyi keyfedecek, melekler gibi uçacak, heryeri seyredebilir." deyip, feryad edenin ağlamasını tebessüme ve sevince çevirmesidir.
    ben de aynen bu ağlayan çocuk gibi, bu hazîn kışta ve elîm bir vaziyetimde gayet elîm iki vefat haberini aldım.
    biri, hem âlî mekteblerde birinciliği kazanan, hem risale-i nur'un hakikatlarını neşreden, biraderzadem merhum fuad; ikincisi, hacca gidip sekerat içinde tavaf ederken, tavaf içinde vefat eden âlime hanım namındaki merhume hemşirem.
    bu iki akrabamın ölümleri, ihtiyar risalesi'nde yazılan merhum abdurrahman'ın vefatı gibi beni ağlatırken; imanın nuruyla o masum fuad, o sâliha hanım insanlar yerinde meleklere, hurilere arkadaş olduklarını ve bu dünyanın tehlike ve günahlarından kurtulduklarını manen, kalben gördüm.
    o şiddetli hüzün yerinde büyük bir sevinç hissedip hem onları, hem fuad'ın pederi kardeşim abdülmecid'i, hem kendimi tebrik ederek erhamürrâhimîn'e şükrettim.
    bu iki merhumeye rahmet duası niyetiyle buraya yazıldı, kaydedildi.
    risale-i nur'daki bütün mizanlar ve muvazeneler, imanın saadet-i dünyeviyeye ve uhreviyeye medar meyvelerini beyan ederler.
    ve o küllî ve büyük meyveler, bu dünyada gösterdikleri saadet-i hayatiye ve lezzet-i ömür cihetiyle her mü'minin imanı ona bir saadet-i ebediyeyi kazandıracak.. belki sünbül verecek ve o surette inkişaf edecek diye haber verirler.
    ve o küllî ve pek çok meyvelerinden beş meyvesi, meyve-i mi'rac olarak otuzbirinci söz'ün âhirinde ve beş meyvesi yirmidördüncü söz'ün beşinci dal'ında numune olarak yazılmış.
    erkân-ı imaniyenin herbirinin ayrı ayrı pek çok belki hadsiz meyveleri olduğu gibi, mecmuunun birden çok meyvelerinden bir meyvesi, koca cennet ve biri de saadet-i ebediye ve biri de belki en tatlısı da rü'yet-i ilahiyedir diye, başta demiştik.
    ve otuzikinci söz'ün âhirindeki muvazenede, imanın saadet-i dâreyne medar bir kısım semereleri güzel izah edilmiş.
    iman-ı bil'kader rüknünün kıymetdar meyveleri bu dünyada bulunduğuna bir delili, umum lisanında

    görsel

    darb-ı mesel olmuştur.
    yani, "kadere iman eden, gamlardan kurtulur." risale-i kader'in âhirinde güzel bir temsil ile, iki adamın şahane bir sarayın bahçesine girmesiyle, bir küllî meyvesi beyan edilmiş.
    hattâ ben kendi hayatımda binler tecrübelerimle gördüm ve bildim ki; kadere iman olmazsa hayat-ı dünyeviye saadeti mahvolur.
    elîm musibetlerde, ne vakit kadere iman cihetine bakardım; musibet gayet hafifleşiyor görüyordum.
    ve kadere iman etmeyen nasıl yaşayabilir diye hayret ederdim.
    melaikeye iman rüknünün küllî meyvelerinden birisine, yirmiikinci söz'ün ikinci makam'ında şöyle işaret edilmiş ki; azrail aleyhisselâm cenab-ı hakk'a münacat edip demiş: "kabz-ı ervah vazifesinde senin ibadın benden küsecekler, şekva edecekler." ona cevaben denilmiş: "senin vazifene hastalıkları ve musibetleri perde yapacağım; tâ ibadımın şekvaları onlara gitsin, sana gelmesin." aynen bu perdeler gibi azrail aleyhisselâm'ın vazifesi de bir perdedir.
    tâ haksız şekvalar cenab-ı hakk'a gitmesin.
    çünki ölümdeki hikmet ve rahmet ve güzellik ve maslahat cihetini herkes göremez.
    zahire bakıp itiraz eder, şekvaya başlar.
    işte bu haksız şekvalar rahîm-i mutlak'a gitmemek hikmetiyle azrail aleyhisselâm perde olmuş.
    aynen bunun gibi; bütün meleklerin, belki bütün esbab-ı zahiriyenin vazifeleri, izzet-i rububiyetin perdeleridir.
    tâ güzellikleri görünmeyen ve hikmetleri bilinmeyen şeylerde kudret-i ilahiyenin izzeti ve kudsiyeti ve rahmetinin ihatası muhafaza edilsin, itiraza hedef olmasın ve hasis ve ehemmiyetsiz ve merhametsiz şeyler ile kudretin mübaşereti -nazar-ı zahirîde- görünmesin.
    yoksa hiçbir sebebin hakikî tesiri ve icada hiç kabiliyeti olmadığını, her şeyde tevhid sikkeleri kat'î gösterdiğini, risale-i nur hadsiz delilleriyle isbat etmiş.
    halketmek, icad etmek ona mahsustur.
    esbab, yalnız bir perdedir.
    melaike gibi zîşuur olanların, yalnız cüz-i ihtiyarıyla cüz'î, icadsız, kesb denilen bir nevi hizmet-i fıtriye ve amelî bir nevi ubudiyetten başka ellerinde yoktur.
    evet, izzet ve azamet isterler ki; esbab, perdedar-ı dest-i kudret ola aklın nazarında. tevhid ve ehadiyet isterler ki; esbab, ellerini çeksinler tesir-i hakikîden.
    işte nasılki melekler ve umûr-u hayriyede ve vücudiyede istihdam edilen zahirî sebebler, güzellikleri görünmeyen ve bilinmeyen şeylerde kudret-i rabbaniyeyi kusurdan, zulümden muhafaza edip takdis ve tesbih-i ilahîde birer vesiledirler.
    aynen öyle de: cinnî ve insî şeytanlar ve muzır maddelerin umûr-u şerriyede ve ademiyede istimalleri dahi, yine kudret-i sübhaniyeyi gadirden ve haksız itirazlardan ve şekvalara hedef olmaktan kurtarmak ile takdis ve tesbihat-ı rabbaniyeye ve kâinattaki bütün kusurattan müberra ve münezzehiyetine hizmet ediyorlar.
    çünki bütün kusurlar ademden ve kabiliyetsizlikten ve tahribden ve vazife yapmamaktan -ki birer ademdirler- ve vücudî olmayan ademî fiillerden geliyor.
    bu şeytanî ve şerli perdeler, o kusurata merci olup itiraz ve şekvaları bi'l-istihkak kendilerine alarak cenab-ı hakk'ın takdisine vesile oluyorlar.
    zâten şerli ve ademî ve tahribçi işlerde kuvvet ve iktidar lâzım değil; az bir fiil ve cüz'î bir kuvvet, belki vazifesini yapmamak ile bazen büyük ademler ve bozmaklar oluyor.
    o şerir fâiller, muktedir zannedilirler.
    halbuki ademden başka hiç tesirleri ve cüz'î bir kesbden hariç bir kuvvetleri yoktur.
    fakat o şerler ademden geldiklerinden, o şerirler hakikî fâildirler.
    bil-istihkak, eğer zîşuur ise cezayı çekerler.
    demek seyyiatta o fenalar fâildirler; fakat haseneler ve hayırlarda ve amel-i sâlihte vücud olmasından, o iyiler hakikî fâil ve müessir değiller.
    belki kabildirler; feyz-i ilahîyi kabul ederler ve mükâfatları dahi sırf bir fazl-ı ilahîdir diye, kur'an-ı hakîm

    görsel

    ferman eder.
    elhasıl: vücud kâinatları ve hadsiz adem âlemleri birbirleriyle çarpışırken ve cennet ve cehennem gibi meyveler verirken ve bütün vücud âlemleri "elhamdülillah elhamdülillah" ve bütün adem âlemleri "sübhanallah sübhanallah" derken ve ihatalı bir kanun-u mübareze ile melekler şeytanlarla ve hayırlar şerlerle, tâ kalbin etrafındaki ilham, vesvese ile mücadele ederken; birden meleklere imanın bu meyvesi tecelli eder, mes'eleyi halledip karanlık kâinatı ışıklandırır.

    görsel

    âyetinin envârından bir nurunu bize gösterir ve bu meyve ne kadar tatlı olduğunu tattırır.
    ikinci bir küllî meyvesine "yirmidördüncü" ve "elif"ler kerametini gösteren "yirmidokuzuncu söz"ler işaret edip parlak bir surette meleklerin vücudunu ve vazifesini isbat etmişler.
    evet kâinatın her tarafında, cüz'î ve küllî her şeyde, her nevide, kendini tanıttırmak ve sevdirmek içinde merhametkârane bir haşmet-i rububiyet, elbette o haşmete, o merhamete, o tanıttırmaya, o sevdirmeye karşı şükür ve takdis içinde bir geniş ve ihatalı ve şuurkârane bir ubudiyetle mukabele etmesi lâzım ve kat'îdir.
    ve şuursuz cemadat ve erkân-ı azîme-i kâinat hesabına o vazifeyi, ancak hadsiz melekler görebilir ve o saltanat-ı rububiyetin her tarafta, serada süreyyada, zeminin temelinde, dışında hakîmane ve haşmetkârane icraatını onlar temsil edebilirler.
    mesela, felsefenin ruhsuz kanunları pek karanlık ve vahşetli gösterdikleri hilkat-i arziye ve vaziyet-i fıtriyesini, bu meyve ile nurlu, ünsiyetli bir tarzda sevr ve hut namlarındaki iki meleğin omuzlarında, yani nezaretlerinde ve cennet'ten getirilen ve fâni küre-i arzın bâki bir temel taşı olmak, yani ileride bâki cennet'e bir kısmını devretmeğe bir işaret için sahret namında uhrevî bir madde, bir hakikat gönderilip sevr ve hut meleklerine bir nokta-i istinad edilmiş diye benî-israil'in eski peygamberlerinden rivayet var ve ibn-i abbas'tan dahi mervîdir.
    maatteessüf bu kudsî mana, mürur-u zamanla bu teşbih, avamın nazarında hakikat telakki edilmekle, aklın haricinde bir suret almış.
    madem melekler havada gezdikleri gibi toprakta ve taşta ve yerin merkezinde de gezerler; elbette onların ve küre-i arzın, üstünde duracak cismanî taş ve balığa ve öküze ihtiyaçları yoktur.
    hem mesela küre-i arz, küre-i arzın nevileri adedince başlar ve o nevilerin ferdleri sayısınca diller ve o ferdlerin a'zâ ve yaprak ve meyveleri mikdarınca tesbihatlar yaptığı için elbette o haşmetli ve şuursuz ubudiyet-i fıtriyeyi bilerek, şuurdarane temsil edip dergâh-ı ilahiyeye takdim etmek için kırkbin başlı ve her başı kırkbin dil ile ve herbir dil ile kırkbin tesbihat yapan bir melek-i müekkeli bulunacak ki, ayn-ı hakikat olarak muhbir-i sadık haber vermiş.
    ve hilkat-i kâinatın
    en ehemmiyetli neticesi olan insanlarla münasebat-ı rabbaniyeyi tebliğ ve izhar eden cebrail (a.s.) ve zîhayat âleminde en haşmetli ve en dehşetli olan diriltmek ve hayat vermek ve ölümle terhis etmekteki hâlık'a mahsus olan icraat-ı ilahiyeyi yalnız temsil edip ubudiyetkârane nezaret eden israfil (a.s.) ve azrail (a.s.) ve hayat dairesinde rahmetin en cem'iyetli, en geniş, en zevkli olan rızıktaki ihsanat-ı rahmaniyeye nezaretle beraber şuursuz şükürleri şuur ile temsil eden mikâil (a.s.) gibi meleklerin pek acib mahiyette olarak bulunmaları ve vücudları ve ruhların bekaları, saltanat ve haşmet-i rububiyetin muktezasıdır.
    onların ve herbirinin mahsus taifelerinin vücudları, kâinatta güneş gibi görünen saltanat ve haşmetin vücudu derecesinde kat'îdir ve şübhesizdir.
    melaikeye ait başka maddeler bunlara kıyas edilsin.
    evet küre-i arzda dörtyüzbin nevileri zîhayattan halkeden, hattâ en âdi ve müteaffin maddelerden zîruhları çoklukla yaratan ve her tarafı onlarla şenlendiren ve mu'cizat-ı san'atına karşı, onlara dilleriyle "mâşâallah, bârekellah, sübhanallah" dediren ve ihsanat-ı rahmetine mukabil "elhamdülillah, veşşükrü lillah, allahüekber" o hayvancıklara söylettiren bir kadîr-i zülcelali ve'l-cemal, elbette, bilâ-şek velâ-şübhe, koca semavata münasib, isyansız ve daima ubudiyette olan sekeneleri ve ruhanîleri yaratmış, semavatı şenlendirmiş, boş bırakmamış.
    ve hayvanatın taifelerinden pekçok ziyade ayrı ayrı nevileri meleklerden icad etmiş ki, bir kısmı küçücük olarak yağmur ve kar katrelerine binip san'at ve rahmet-i ilahiyeyi kendi dilleriyle alkışlıyorlar; bir kısmı, birer seyyar yıldızlara binip feza-yı kâinatta seyahat içinde azamet ve izzet ve haşmet-i rububiyete karşı tekbir ve tehlil ile ubudiyetlerini âleme ilân ediyorlar.
    evet zaman-ı âdem'den beri bütün semavî kitablar ve dinler, meleklerin vücudlarına ve ubudiyetlerine ittifakları ve bütün asırlarda melekler ile konuşmalar ve muhavereler, kesretli tevatür ile insanlar içinde vukubulduğunu nakil ve rivayetleri ise; görmediğimiz amerika insanlarının vücudları gibi meleklerin vücudlarını ve bizimle alâkadar olduklarını kat'î isbat eder.
    işte şimdi gel, iman nuruyla bu küllî ikinci meyveye bak ve tat; nasıl kâinatı baştan başa şenlendirip, güzelleştirip bir mescid-i ekbere ve büyük bir ibadethaneye çeviriyor.
    ve fen ve felsefenin soğuk,
    hayatsız, zulmetli, dehşetli göstermelerine mukabil; hayatlı, şuurlu, ışıklı, ünsiyetli, tatlı bir kâinat göstererek bâki hayatın bir cilve-i lezzetini ehl-i imana derecesine göre dünyada dahi tattırır.
    tetimme:
    nasılki vahdet ve ehadiyet sırrıyla kâinatın her tarafında aynı kudret, aynı isim, aynı hikmet, aynı san'at bulunmasıyla hâlık'ın vahdet ve tasarrufu ve icad ve rububiyeti ve hallakıyet ve kudsiyeti, cüz'î-küllî herbir masnu'un hal dili ile ilân ediliyor.
    aynen öyle de; her tarafta melekleri halkedip her mahlukun lisan-ı hal ile şuursuz yaptıkları tesbihatı, meleklerin ubudiyetkârane dilleriyle yaptırıyor.
    meleklerin hiçbir cihette hilaf-ı emir hareketleri yoktur.
    hâlis bir ubudiyetten başka hiçbir icad ve emirsiz hiçbir müdahale, hattâ izinsiz şefaatları dahi olmaz.
    tam

    görsel

    sırrına mazhardırlar.