şükela:  tümü | bugün
880 entry daha
  • dün akşam onun yanından eve geldim. o günlerde ev daha bir boş daha bir sessiz oluyor. o günlerin üstesinden gelmek daha da zor...eve giriyorum ışığı açıyorum, sırt çantamı bir kenara bırakııp mutfakta kendime bir kahve yapıyorum. oturuyorum sonra mutfak masasında. telefonumu çıkarıp onu, onunla çektiğim fotoğrafları seyrediyorum, gülümseyerek... 1 2 3... bitiyor sonra başka fotoğraflar başlayınca bırakıyorum elimdem telefonu... masaya bakıyorum eve bakıyorum balkonun penceresinden dışarı bakıyorum. kendimi bir hüznün içinde buluyorum... ben güçsüz biri değilim biliyorum bunu, lakin bazı hüzünlerin içinden çıkamıyormuş insan, herkes hayatına bir yerlerde devam ederken, sen bıraktıkları yerden bir adım ilerleyemiyorsun... seni görececğim güne kadar, yine sessizliğe çekiliyor ruhum... inşallah mutlu olursun güzel kızım, dünya aleminde tek bir insana dahi bu kadar içten söylemedim, hissetmedim bunu, haftanın bir kaç hatta bazen onbeş günde bir gördüğün bir adam olarak kalmak çok güç... gülümse hep, hep benim o güzel yürekli, dirayetli kızım olarak kal. ona bir defter almıştım 2 yıl kadar önce, ona hissettiklerimi yazacağım diye, henüz dünya da yokken şöyle yazmıştım, '' kızım; dünya kötü insanların çoğunlukta olduğu bir yer, ben ömrüm oldukça seni koruyacağım..:'' şimdi başka bir hayatta büyüyorsun, ben seni nasıl koruyacağım?...
21 entry daha