şükela:  tümü | bugün
180 entry daha
  • sekiz yaşındaydım. rahmetli hüseyin dayıyla babam balkonda rakı içiyorlardı. hüseyin dayı babama göz kırptıktan sonra bana döndü. "benim bisiklet fabrikasında çalışan arkadaşım var" dedi, "hem de bmx!" yaz sıcağında bayılan gözlerim faltaşı gibi açıldı birden. "valla mı be dayı?" dedim. bmx diye yanıp tutuşuyorum o ara. ama babama aldıramıyorum bir türlü. "ben sana alırım," dedi hüseyin dayı, "ne renk olsun?" heyecandan yerimde duramıyorum. bir yandan babamı da kolluyorum, kızar diye tedirgin oluyorum. "ama bir şartım var" dedi, "beşiktaş'ı bırakıp karagümrüklü olacaksın!" şaşırdım. babama baktım. yüzünde kızgınlık emaresi yoktu.

    beyaz bmx'in üstünde hayal ettim kendimi. zafer bakkalın önünde durmuşum. almancıların kızı şafak balkondan bana bakıyor. bmx ile ön kaldırarak on beş pedal atıyorum. hakan, murat, ömer alkışlıyorlar beni. şafak'ın hayran bakışları üstümde... "tamam dayı, kabul" dedim. hüseyin dayı mağrur bir tavırla sigarasından bir nefes çekti. "koş içeriden kağıt kalem al gel" dedi. matematik defterimin ortasından bir sayfa kopardım, kalem alıp geldim. "otur bakalım şöyle" dedi, "söylediklerimi yaz şimdi." o söyledi ben yazdım. beşiktaş'ı bırakıp karagümrüklü olduğumun beyanı. sağ üst köşeye tarih attırdı. bilmem kaç ağustos 1988. altını imzalattı. kağıdı katlayıp gömleğinin cebine koydu. "bekle, bir hafta sonra bmx kapıda" dedi. babamla gülüştüler.

    kıyak kafayla verilen sözlerin tutulmadığını o yaşta öğrendim. bisiklet gelmedi. beşiktaş'ı bırakmadım. ama o günlerin hatırına, yazmayı yeni öğrendiğim eğri büğrü harfleri yan yana getirerek verdiğim sözün hatırına karagümrük'ü de bırakmadım. süper lige hoş geldin karagümrük. babam hayatta olsaydı arardım şimdi.
132 entry daha