şükela:  tümü | bugün
458 entry daha
  • çevremde gördüğüm kadarıyla nedenlerini sıralamak isterim.

    *çocukların insan yerine konmaması: çocuğa ağam paşam demekten bahsetmiyorum. çocuğa kulak vermek, ihtiyacını görmek, durumunu anlamak gibi şeyler bizim kültürümüzde yok.

    *çocuğu kimsenin dinlememesi : çocuklar ilk adım olarak bağırmazlar. anne baba ve çevredeki insanlar çocuktan görünmez olmasını isterler ve genelde ilk söylediğinde duymazlar. duysalar önemsemezler. göz hizasına gelmezler. çocuk son çare olarak bangır bangır bağırır. dikkat ederseniz bu çocuklara özgü de değildir. türkiye'de hangi işinizi insan gibi konuşarak halledebildiniz, kaç kere bağırma aşamasına geldiniz oradan anlayabilirsiniz. birbirimizi de dinlemiyoruz da çocukları hiç dinlemiyoruz. (#113627285)

    *bunun normal karşılanması: çocuğun ağlaması, bağırması o kadar normalleşmiş ki, çocuk normal sesiyle bir şey istediğinde aslında istemiyor gerçekten istese ağlardı gibi bir algıyla yaklaşılıyor.

    *çocuğu sinirlendirmenin çocukla ilgilenmek sanılması: bu benim şahsen en anlayamadığım hareket. ama çok görüyorum. çocuk sinirlendirilecek şekilde özellikle davranan aile bireyleri var. sakinleştirmeye değil daha da delirtmeye yönelik. çocuk bağırır. anne ya da baba sarılacak şefkat gösterecek yerde bağırır, vurur. ya da çocuk çok normal bir hareket yaparken sakın şunu yapmaa diye arkasından seslenir.

    çocuğa bağırmak, aşağılamak, hakaret etmek, öğüt vermek, izni olmadan dokunmak, öpmek, yanağını sıkmak(morartacak kadar sıkan bir arkadaşı vardı annemin, ben böyle severim diyordu) normal bizde. çocuklar az bile yapıyorlar bence.
50 entry daha