şükela:  tümü | bugün
386 entry daha
  • zevk vereninden, duymaya tahammül edilemeyecek olanına kadar geniş bir yelpazede yer alsa da, insanların çocuklarının arkasından yaptıkları kadar rezilini ne duydum ne gördüm.

    dün parkta yanından geçtiğim bir ebeveynin, bir başkasına "bebekken çok düştü bu, ondan böyle" tadında, kendince komikli-ciddi cümleler kurduğunu duymakla beynimden vurulmuşa döndüm. 7 yaşındaki çocuğunun, kimseye zararı olmayan bazı hareketlerini hiç tanımadığın bir insana açıklamak zorunda mısın?

    ardından, bugün bir başlıkta "çocuğum yokken ben de öyle düşünüyordum ama şöyle şöyle huyları var, insan dayanamıyor," mealinde, kendini kurtarmak için hiç tanımadığı bir dolu insana çocuğunun dedikodusunu yapan bir ebeveyn serzenişi okudum. yani ne desem bilmiyorum. deli misiniz? çocuğunuzun bir davranışının birilerinin gözüne daha kabul edilebilir gelmesi ya da yaptıklarınıza bahane bulmak için gerçekten bunu yapmak zorunda mısınız? daha doğrusu, siz bu hayatta kimin tarafındasınız?

    herkesin zorlandığı ve yükünü bir yerlere atmak istediği pek çok mesele var ama bu kadarı bana gerçekten çok ayıp geliyor. nasıl desem, esaslı bir ayıp. insan çocuğuna, nefesini duymaya şükrettiği insana bunu yapar mı?
1 entry daha