şükela:  tümü | bugün
4 entry daha
  • bir türlü bitiremediğim kitap.

    genelde akşamları, hatta gece vakti eve yorgun argın gelince alıyorum elime. sohbet eden iki insana eşlik eder gibi okuyorum birkaç sayfa. istanbul'da yaşayıp istanbul'a hasret kaldığımız şu zamanda, bazen yeni bir film öğretiyor, bazen şu virüs ortalıktan çekilsin de şu sokağı bir göreyim dedirtiyor. bazen de ömrümde hiç görmediğim insanları özletiyor durup dururken.

    hasılı; güzel yazmak ayrı, güzel yaşamak ayrı bir meziyet. bunda ikisi de var.