şükela:  tümü | bugün
885 entry daha
  • sabah perdeyi açtığımda ilk gördüğüm şey deniz olan bir evde büyüdüm ben.
    sonra üniyi yine deniz kenarında bir yerde okudum.
    ilk atandığım yer doğuydu , denize yüzlerce km uzaktı iki taraftan da. sonra yine deniz olmayan bir yere atandım. şimdi yıllardır yine deniz kenarı olan bir şehirde yaşıyorum.

    ömrünün ilk 23 yılını deniz görerek yaşamış bir insan olarak ben hiç denizi özlemedim, varlığı bana hiç huzur vermedi aksine huzursuz etti. bunda her deniz kenarında gördüğüm ve fiziksel acı çekmeme sebep olan çöplerin etkisi oldu tabii ama esas sebep farklı, ne olduğunu ben de tam tanımlayamıyorum ama durum bu.

    peki orman mı? yok ormanda çok karanlık be. en güzeli içinde bol bol ağaçların , gökyüzünün masmavi olduğu çayırlar. işte bu fikir huzur veriyor ama şöyle bişi var orda da sıkılırım ben *
251 entry daha