şükela:  tümü | bugün
2 entry daha
  • kelimenin anlama doyduğu an. gündelik hayatta öyle ya da böyle yaşamışızdır hepimiz, bir kelimeyi aşırı derecede kullandığımızda ya da aklımıza geldiğinde kafamızda düşünceler uçuşurken, mesela kişi kelimesi, işte o kelime birden anlamından tamamen kopar ve başıboş dolanan harfler bütünü gibi gelir. içinizde garip bir boşluk oluşur, kişi, kişnemekten miydi, kişnişten miydi bilemez olmanın garip bir ruh hali vardır. bir anda tüm duygulanım iyice yoğunlaşır ve kelimenin tekrar anlamına kavuştuğunu görene kadar garip bir ürperme gelir. bu her gün başınıza gelmez elbet ama gündelik hayatta gelmesi gayet de doğaldır.
    (bkz: gündelik hayatta semantic saturation)

    hemen ekleyeyim, bir de kişinin adının anlamını kaybetmesi kimliğinden kopması gibi bir duygu yaratıyor mesela. carlos ismi size bir şey ifade etmiyor.
    ya da adınız neyse artık. ben böyle bir şey yaşamadım diyen beri gelsin. herkesin başına farkında olarak ya da olmayarak gelir çünkü.
7 entry daha