şükela:  tümü | bugün
95 entry daha
  • adı esin.

    hiç unutmayacağım mendebur bir suratı var. hatta şu an yanımdan geçse direk tanırım ve yaşına başına bakmadan, öğretmen hürmeti göstermeden saldırırım.. o derece kinim var.

    7 yaşındayım, ilkokul 2. sınıf.

    50 kişilik sınıf sıralara artık sığmıyor, 3 kişi oturuyor herkes. 2 kişi oturan var yada yok. yeni bir ortama gelmiş herkes ve çocukluk bu konunun öznesi. elbette yanındakiyle konuşuyorsun, yada öğretmen yokken yanında oturan kızın saçını çekiyorsun.. 50 kişilik sınıf, birinden birisi elbet yapıyor.

    sonra aklımda kalan ve hayat boyunca travmatik izler bırakmış sahneler.. hoca kapıdan içeri giriyor, bakıyor öğrenciler konuşuyor.. sessizce, çiçek olarak* beklemediğimiz için bütün sınıf ayağa kaldırılıyor ve sıraya geçiyor.

    konuştukları için 7-8 yaşındaki bacak kadar çocukların ellerine sopayla 3-5 kez vuruluyor. adı da sıra dayağı.

    sonra bu gelenek hergün devam ediyor, her sabah okula gitmekten nefret edercesine okula gidiyorum, ellerim acıyor çünkü. yanımdaki örgülü kız bana "inşallah elim kanar" diyor. eli kanar da belki öğretmeni yaptığının fazla geldiğini anlar, acır diye düşünüyor.. çünkü bende kanasın diye dua ederdim.

    1 sene boyunca, hergün dayak yiyoruz sınıf olarak ve o kadar korkutulmuşuz ki, ailemize bile söyleyemiyoruz, sanki dayak yemek, öğretmenimizin bize kızması utanılacak birşeymiş gibi.

    sonra ağlaya ağlaya okuldan ayrılıyorum, başka bir okula nakilimi yaptırıyorum.
128 entry daha