şükela:  tümü | bugün
7 entry daha
  • aslında tam ev arkadaşı sayılmaya bilirler, düşününce. biri 51 yaşındaki büyük kuzen diğeri onun 12 yaşındaki zıpır oğlu ve ben, aynı evdeyiz. olay şu ki hiç akraba gibi bir ilişkimiz yok. ne ufaklık bana bir abla ya da büyük kuzen gibi yaklaşıyor ne de büyük kuzen bir ağabey ya da baba modeline giriyor. biz 3 kafadar o kocaman evde bekar hayatı yaşıyoruz.

    abi olan ayın iki haftası ya yurtiçi ya da yurdışında seyahatte, şehirde olduğu süre boyunca da neredeyse her akşam ya toplantıda ya da dışarda bir yerlerde. hatta bazen şeyi düşünüyorum, eve benden geç girmeye özen gösterdiğini. zaten sürekli bir işi var, toplantı, görüşme. çok ciddi ve yoğun bir adam. konuştuğumuz zaman görüşemediğimiz zamanların özetlerini veriyoruz birbirimize.

    ufaklık ise yazık yavrum, annesi babası ayrı zaten pek ilgili değiller bir de evde benim olacağım düşüncesiyle biraz umutluydu başlarda; ama evde olduğum zamanlarda da genelde çalışmak zorunda olduğum için kendisiyle pek ilgilenemiyorum. bu da yalnız bir şekilde evde takılıp, sanırım bayağı da sıkılıyor. ama zaten garip bir şekilde tek ilgi alanı futbol, resmen futboldan nefret ettim. bırak maç izlemeyi, birileri pes diyince tüylerim diken diken oluyor. bunun dışındaki hobisi de ilgi göstermem için benimle kavga etmesi.

    ben de işte çift anadal yapan üniversite öğrencisi. hiçbirimizin birbiriyle pek alakası olmamakla beraber. ev ortamı konusundaki hayallerim ve korkularımda yıkıldı. sıcak bir aile evi ya da sıkı bir yönetim yok. herkes kendi halinde takılıyor.
3 entry daha