şükela:  tümü | bugün
12 entry daha
  • vedalar, hep gecenin siyahında saklanıp gerçekleşir. en son veda olan, hayata veda da ise en güzelinin aksamüstleri olduğunu anlatan bir eserdir.

    öyledir ki; akşamüstlerinin alacakaranlığında, gözün en son gördüğü şeyin güneş olmasıdır amaç. son kez görülen ama rahatsızlık vermeyen, bitişi andıran, gözlerin harelenmesini sağlayan, hafif bir ışık süzmesidir. son ışık zerresinin görülmesiyle bütün kötülükler, utançlar koskoca bir karanlığın içinde saklanır ve yok olur. ışıktan sonra gözlerin kapanmasıyla, adem kişisinde ölümün soğukluğunu simsiyah yağan karlarla hissettirir bu eser. işte bu soğukluk ölümden ziyade sevdayı, sevdalıyı ve şiiri yansıtır. akşamüstü ölmek ondan istenir. 'akşamüstü ölmek istiyorum ki; karanlığın o koskoca boşluğunda, kaybolayım da kimseler hissetmesin yokluğumu.' dedirttir insana.
7 entry daha