şükela:  tümü | bugün
  • turgut uyar şiiri. divan'dan.

    gemi, gemi

    ormanın uğultusu eşittir kentin uğultusuna
    belki fazladır bile kentin şusuna busuna

    herkes silâhını aldı geldi bir alana oturduk
    etrafta yangınlar ve kötü tütün kokuları sıra sıra

    eğri bıyıklar eğreti bıyıklar saf saf oldular
    evet dediler bir sakalın taptaze namusuna

    etrafta yangınlar yeni bir dünya gibi
    bir tüfek ağlayan bir çocuktu arasıra

    — bir çocuk neden ağlar, açlıktan
    bir çocuk, bir kadın ağaçlıktan

    kırda oluşan öfke tezgâhta tüten mermi
    girdiler usul usul bir tüfeğin namlusuna

    bize çiçek getirin onlara çiçek getirdiler
    herkes sevinç duydular yeni bir çiçeğin kokusuna

    analar doğurganlığıyla musonlar yaşlılığıyla
    yeni bir korku kattılar onların korkusuna

    — bir çocuk neden korkar, yaşayamamaktan
    bir kadın çocuğunun başını kaşıyamamaktan

    önce hep giderlerdi bir sanrıya başkoyup
    hep vâdeden bir harmaniyenin ardısıra

    ama kim buldu kim uyuştu büyük ayı'yla
    kim vardı bir gün ahşap gemilerle mısır'a

    kentin sevişirliği ava alışkın bir tazının
    alışkınlığı bir taze kanın tüten buğusuna

    herkes en öldürücü silâhını aldı geldi, o alana oturdu
    yeltendiler doğruluk bulmaya bir düzmece hesap pusulasına

    artık kırda oluşan öfke tezgâhta tüten mermi
    girerler usul usul bir tüfeğin namlusuna

    ey yaşlı gemi ey en sağlam ey külhan ey gelen
    bir güzel örnek getir canterburry piskoposuna

    — azgın sular bir şey değil, bozuk pusulalardan
    bir gemi neden korkar, yükünü taşıyamamaktan