şükela:  tümü | bugün
5 entry daha
  • bir şantiye geleneği.

    iki yıl ve daha uzun projelerde kamplarda yapılır. amaç çalışanları bir arada tutarak iletişim sağlamalarını ve beraber hareket edebilmelerini sağlamaktır. telsizler bir kenara bırakılır, küskünler barıştırılır, gerginlikler azaltılır.

    proje sahipleri genellikle katılmaz, daha çok proje müdürü, alt kadro ve işçiler bulunur. arada bir de anayurttan türkücüler falan getirilir. ezgiler söylenir, biraz hüzün olur, çalışanlara telefonlar serbest bırakılır ve saatlerce aileleri ile görüşmeleri sağlanır.

    en çok gurbet elde bir hal geldi başıma eşliğinde ağlanır. en çok kışlalar bugün doldu gardaş eşliğinde hüzünlenilir. orada bulunan hemen herkes unutur beyaz peynir gibi vücutları, renkli gözleri, uzun bacakları, bööööööle bir erkekler ağlamaz modu terk edilir. ağlanır falan. sonu güzel biter genellikle. öbür gün iş başıdır. tüm çalışanlar havayolu ile on saatten fazla uzak olduğunu anımsar, daha bir sıkı sarılır bir birine. proje müdürü beylikten çıkar, ağabeyi olur. şantiye şefi daha bir egzotik anonsa başlar. demirler örülür, kalıplar bağlanır, beton dökülür, kefen ile giydirilmiştir bina eksi 40 derecede. elektrikçi tavasını döşer, mekanikçi kanalını yapar. iki gün önce anlaşamadıkları güzergah üzerinde anlaşır ikiside. mekanik ve elektrik şefi alt yükleniciler ile beraber bir çay demler içerler. bir karpuz yoktur ki yesinler, bir kırşehir, trabzon, aydın, antalya, diyarbakır, edirne, erzurum, sinop oksijeni yoktur ki çeksinler içlerine...bööööle bir güzel olur yani.

    http://www.youtube.com/watch?v=bfpwice6ofe

    http://www.youtube.com/watch?v=nturrygawwm
38 entry daha