şükela:  tümü | bugün
94 entry daha
  • hayal meyal hatırlarım 11 temmuz 1995 tarihini. televizyondan görürdüm çocuk aklımla çaresiz srebrenitsa halkını. kurşun izleriyle delik deşik olmuş binaları.

    sonra ben büyüdüm ama oradaki çoğu çocuk, genç büyüyemedi. geride kalanların acıları büyüdü sadece. hem de ne büyümek. geçen sene çok okudum, çok belgesel izledim srebrenica ile ilgili. okudukça yandım, okudukça sövdüm. mavi kelebekleri seyrettim, gözlerim nemli.

    ardından ismini gördüm yine içim buruldu. türkiye'de yaşananlar yetmezmiş gibi ali ismail korkmaz'ın acı haberi daha yeni gelmişken tekrar srebrenica'yı hatırlamak çok koydu bu saatte. bi' de yazılanlara baktım bu olayda sırpları, mladic, karadzic, milosevic gibi hasta ruhlu kafaları savunanları gördüm tekrar. daha bir ezildi yüreğim.

    o inanılmaz insani, insana değer veren avrupalıların temsilcisi birleşmiş milletler barış gücü komutanı hollandalı thom karremans'ın şehri kasap sırplara teslim ederkenki mutluluğu, yudumladığı içki gitmiyor gözümün önünden.

    okullarda, camilerde, depolarda toplu öldürmeler, toplu tecavüzler, işkenceler... ortaçağ'da değil lan 18 sene önce avrupa'nın göbeğinde yaşandı bunlar. tüm kanı bozuk dünya da oturdu izledi büyük bir zevkle.

    hala olayın vehametini anlamayan, sırp savunuculuğu yapan katil beyinler için anlatmak gerekirse;

    çocukları küçük kurşunla öldürürler değil mi anne?

    bu cümlenin kurulduğu katliamdır lan orospu evlatları. dünyanın herhangi bir yerinde bu cümle kuruluyorsa sen yaşadığın için utanman gerekirken "ama sırplar da öldüüee" diye burada entry sıçıyorsan trollükle haysiyetsizlik arasındaki ince çizgiyi çoktan geçmişsin demektir.

    çocukların büyük kurşunlarla öldürüldüğü, dünyanın gördüğü en büyük orospu çocukluklarından biridir. tekrar başınız sağ olsun mavi kelebekler...
721 entry daha