şükela:  tümü | bugün
1 entry daha
  • bu başlığın açılmamış olduğunu düşünüyordum, benden başka böyle düşünen deli mi var lan diyordum ama varmış. sevindim.

    efendim bu ışık bana ifade edemeyeceğim bir dinginlik ve huzur veriyor. ailemden uzakta ve yalnız yaşayan biriyim ben. yeni taşındığım evimdeki aspiratörün ışığını açmak daha geçen gün geldi aklıma. kapadım evin tüm ışıklarını ve sadece bunu yaktım. bünyemi kaplayan mutluluğu ve dinginliği tarif bile edemem.. aynı zamanda duygusal anlar yaşadım..

    aspiratör ışığı eşittir mutlu aile evi günleriymiş meğer benim için.
    babam mutfakta önceden teker teker çizip pişirdiği kestaneleri kabuklarından ayıklayıp bizlere servis yapmaya hazırlanıyor. annem içerde uzanmış televizyon izliyor, günün yorgunluğunu çıkarırcasına. kardeşim bilgisayarın başında kendini kaybetmiş. ben onları izleyip iç geçiriyorum. birazdan orta kahve isteyecekler benden, mutfağa gidip o huzurlu ışığın altında maksimum kahve köpüğü üretebilme tekniklerimi denemeye koyulacağım, yüzümde bakın önemli bir iş yapıyorum ben ciddiyetiyle.. içeri götürücem fincanları, babam kızım sehpayı önceden çıkarsana diye biraz kızacak bana. tamam baba yea sen bi tut kahveni çıkarıcam az sonra derim ben pişkin pişkin, kardeşim içeri gelip bana yapmadın mı kahve yaa diye sorun çıkaracak, atışırız biraz..

    şimdi ben kapadım tüm ışıkları, aspiratörün o loş ışığı hafifçe aydınlatıyor mutfağı.. yaşadığım dört duvar bi anda ''yuva'' oluyor. gidip pencereden uzatıyorum kafamı, düşünüyorum..
    annem olsa saçımı okşasa, babam meyve soysa her zamanki özeniyle. kardeşim hadi kalk sıra bende dese o sırada..

    yaşarken asla farkına varamadığın, yokluğunda ise yüreğinin ortasına gelip oturan tarifsiz mutluluk hissi. beklentisiz, nedensiz.. sen neymişsin be aspiratör ışığı..
133 entry daha