şükela:  tümü | bugün
10 entry daha
  • çocukluğumda annemin kolumdan tutup götürdüğü sahne.
    ben çok şanslı bi çocuktum, beni daha çok küçükken tiyatroyla tanıştıran bi ailem olduğu için. üstünde küçücük kaldığım koltuklarında oturup, gıkımı çıkarmadan izlediğim çocuk oyunları. bi çocuğun sessizce oturması ne kadar zor tahmin edersiniz, ama gözlerimi ayırmadan izlerdim salondaki tüm çocuklar gibi.
    bazı mekanlar vardır, gördüğünüzde saygı duyarsınız. sadece insanlara duyulmaz o saygı. ben ankara'da tunus caddesi'nde hangi halet i ruhiye içinde olursam olayım, şinasi sahnesi önünden geçerken hissettiğim saygıdır. sanki geçerken içimden selam veririm. ankara'da belki de çocukluğumu geçirdiğim için, böyle önünden geçerken saygı hissettiğim çok mekan var. belki de bu mekanlardır, denizi olmayan her fırsatta çamur atılan gri,soğuk ankara'yı ne olursa olsun bize sevdiren,laf ettirmeyen.

    şimdi çocukluğumun bir parçası olan o sahne satılmış.. ilerde nasip olur da bir gün ben de anne olursam, ben çocuklarımı o sahneye götüremeyeceğim demek bu. kendi yaşadığım çocukluğu,kendi çocuklarıma yaşatamayacağım. şimdi söyleyin bana o zaman, ne anlamı kaldı?
9 entry daha